بهگزارش خبردونی، تیمی از محققان دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز با استفاده از بافتهای عصبی ساختهشده در آزمایشگاه، موفق به حل یک معضل کلاسیک مهندسی شدهاند. این یافته میتواند به پژوهشها در حوزه یادگیری عصبی و اختلالات مغزی کمک کند.
در این تحقیق، تودههای کوچکی از سلولهای بنیادی موش که به عنوان ارگانوئیدهای قشری شناخته میشوند و توانایی ارسال و دریافت سیگنال الکتریکی را دارند، در یک سیستم «حلقه بسته» قرار گرفتند. این سیستم با استفاده از عملکرد این بافتها، به بازخورد الکتریکی هدفمندی متکی بود تا شبکه عصبی به صورت تدریجی تنظیم شود.
مسئلهای که مورد بررسی قرار گرفت، مدل معروف «میله و گاری» بود که معمولاً در یادگیری تقویتی به کار میرود. نتایج نشان داد ارگانوئیدهایی که بازخورد تطبیقی دریافت کردند، توانستند در ۴۶ درصد از چرخهها به سطح عملکرد قابل قبولی دست یابند، که این رقم به طور قابل توجهی بالاتر از گروههای دیگر بود.
با این حال، محققان تأکید کردند که این نوع یادگیری موقتی بوده و پس از حدود ۴۵ دقیقه عدم تح stimulation، بازگشت به وضعیت اولیه مشاهده شده است. به گفته آنها، هدف این پژوهش توسعه رایانههای زیستی نیست، بلکه درک بهتر کارکردهای انعطافپذیری مغز و تأثیر بیماریهای عصبی بر یادگیری است.
یافتههای این تحقیق در شماره جدید نشریه Cell Reports منتشر شده است.
