به گزارش خبرآنلاین و به نقل از ایسنا، یک تحقیق تازه به بررسی علت سکوت کیهان پرداخته و نشان میدهد که ممکن است پروژه «جستجوی هوش فرازمینی» (SETI) به دلیل شرایط جوی فضایی در اطراف ستارگان دیگر در یافتن حیات بیگانه ناکام مانده باشد. این شرایط قادر است تلاشهای بیگانگان برای ارسال پیامهای رادیویی را تحت تأثیر قرار دهد.
SETI به پروژههای علمی اشاره دارد که هدف آنها شناسایی هوش فرازمینی است. شرایط جوی فضایی شامل اختلالات الکترومغناطیسی ناشی از طوفانهای تابشی و خروج جرم تاجی (CME) از ستارهها میشود. این پدیدهها مقدار زیادی پلاسما و الکترون را به فضای میان سیارهای پرتاب میکنند و این ذرات مانند کریپتونیت برای سیگنالهای رادیویی عمل میکنند.
زمانی که امواج رادیویی با ذرات باردار برخورد میکنند، مشکلات متعددی رخ میدهد. دانشمندان فعال در SETI هماکنون اثرات پراکندگی الکترونها در محیط میان ستارهای را مورد بررسی قرار میدهند. بهعنوان مثال، فرکانسهای پایینتر هنگام تداخل با الکترونها بیشتر تحت تأثیر قرار میگیرند، مما باعث تأخیر در رسیدن این فرکانسها نسبت به فرکانسهای بالاتر میشود.
از آنجا که هیچ پدیدهای در طبیعت سیگنالهای رادیویی با باند باریک تولید نمیکند، منصوب به سیگنالهایی که شناسایی میشوند، به احتمال زیاد مصنوعی هستند. با این حال، هنوز اثرات ناشی از پلاسما و الکترونهای ناشی از فعالیت سوختی در ستارهها بهطور دقیق اندازهگیری نشده است. اگر موجودی با فناوری در سیارهای دور قصد ارسال پیامی داشته باشد، شرایط جوی فضایی میتواند بر سیگنال آن تأثیر منفی بگذارد.
ویشال گاجار از مؤسسه SETI در کالیفرنیا اعلام کرد که جستجوهای SETI معمولاً برای شناسایی سیگنالهای باریک بهینهسازی میشوند. اگر سیگنالی تحت تأثیر محیط ستارهای قرار گیرد، ممکن است نتوان آن را بهسادگی شناسایی کرد.
یکی از مهمترین تأثیرات شرایط فضایی بر این سیگنالها پدیدهای به نام «درخشش پراش» است که میتواند باعث پخش سیگنال در یک طیف وسیعتری از فرکانسها شود. در واقع، این پخش شدن قدرت سیگنال را در فرکانسهای گوناگون کاهش میدهد.
گاجار و گریس براون همکارش در تلاشند تا این پدیده را با دقت بیشتری اندازهگیری کنند. آنها قصد دارند اثرات شرایط فضایی را کمّیسازی کنند تا مطالعات SETI را تسهیل کنند. گاجار و براون ابتدا باید اثرات این پدیدهها را در نزدیکی زمین بر روی سیگنالهای رادیویی تحلیل کنند.
ایشان تأثیرات نوسانات باد خورشیدی و انفجارهای CME را بر سیگنالهای رادیویی باند باریک کالیبره کردند و میزان آنها را در طول زمان محاسبه کردند. آنها همچنین از مثال خورشید ما برای کالیبره کردن این اثرات در اطراف دو نوع اصلی از ستارهها استفاده کردند: ستارههای شبیه خورشید و کوتولههای سرخ، که عمده ستارههای کهکشان راه شیری را تشکیل میدهند. ستارههای بسیار بزرگتر از خورشید از این مطالعه حذف شدند، زیرا احتمالا عمر کوتاهی برای توسعه حیات پیشرفته دارند.محققان به تازگی شبیهسازیهایی از ستارههای کوتوله سرخ را انجام دادند که در آن اثرات آب و هوای فضایی را بر اساس فعالیتهای شناخته شده این نوع ستارهها بررسی کردند. این شبیهسازیها به جستجوی سیگنالهای بیگانه در باند فرکانسی حدود یک گیگاهرتز کمک کرده است، که به عنوان شایعترین بازه برای چنین جستجوهایی شناخته میشود. برای مثال، انتشار رادیویی از هیدروژن بین ستارهای در فرکانس 1.42 گیگاهرتز ثبت شده است.
بر اساس نتایج این پژوهش، حدود 70 درصد از ستارهها میتوانند سیگنالهایی با فرکانس بیش از یک هرتز ارسال کنند، در حالی که 30 درصد از ستارهها، به ویژه ستارههای کوتوله سرخ، سیگنالهای با فرکانس بیش از 10 هرتز تولید میکنند. مطالعات نشان داده است که در صورت وقوع یک انفجار مغناطیسی در زمان ایجاد سیگنال، ممکن است این سیگنال به اندازهای گسترده شود که برای آشکارسازهای فرکانس باریک نامرئی شود و حتی به بیش از 1000 هرتز پهن شود.
با این حال، اکنون که این خطر شناسایی شده، محققان میتوانند راهکارهایی برای کاهش اثرات آن در نظر بگیرند. به عنوان مثال، میتوانند با تخمین میزان پراکندگی ناشی از محیط بین ستارهای و همچنین طراحی الگوریتمهایی که انحراف فرکانس داپلر را تصحیح میکنند، این مشکل را مرتفع سازند.
براون اظهار داشت که با تحلیل نحوه تأثیر فعالیت ستارهای بر سیگنالهای باریک، امکان طراحی جستجوهایی فراهم میشود که با سیگنالهای واقعی که به زمین میرسند، تطابق بهتری داشته باشند. سازمان SETI که از سال 1959 به دنبال شواهدی از حیات تکنولوژیکی در کیهان است، تاکنون به موفقیتهای چشمگیری نرسیده است. پروژه «SETI@home» نیز که در سال 1999 آغاز به کار کرد، تنها به 100 سیگنال کاندیدای نهایی دست یافته و امیدی به شناسایی بیگانگان ندارد.
برخی محققان از این فقدان شواهد به عنوان «سکوت بزرگ» یاد میکنند و اکنون پرسش این است که آیا تأثیرات آب و هوای فضایی ممکن است علت این سکوت باشد. بنابر تخمینها، تعداد گونههای ارسالکننده سیگنال ممکن است در ایجاد این سکوت نقش داشته باشد. با توجه به رصدهای انجام شده بر روی خورشید و آب و هوای فضایی در منظومه شمسی، انتظار میرود بیگانگانی که فناوری پیشرفتهای دارند، قبل از ارسال سیگنال، از وضعیت آرامش آب و هوای ستاره خود مطلع شوند.
اما تضمینی وجود ندارد که این فرایند همواره رعایت شود، به ویژه اگر فرستنده به طور مداوم فعال باشد و انرژی زیادی مصرف کند. گاجار و براون بر این باورند که احتمال این که جهان پر از پیامهای نویزدار باشد، وجود دارد و ممکن است ما هنوز به اندازه کافی آماده برای دریافت این پیامها نباشیم.
