به گزارش خبرآنلاین، پاملا گی، دانشمند ارشد مؤسسه علوم سیارهای، تأکید میکند که نحوه مشاهده ماه و ستارگان به زاویه دید ناظر وابسته است.
از قطب شمال که به ماه کامل نگاه کنید، دهانه مشهور تیکو در پایین ماه قابل مشاهده است، اما در قطب جنوب همان دهانه در بالای ماه قرار میگیرد. به گفته ایرنا، در مناطق معتدل، این تغییرات با شدت کمتری مشاهده میشود؛ به عنوان مثال، زاویه دید ماه در نیوزیلند تقریباً ۹۷ درجه با آمریکا متفاوت است. این اختلاف به عرض های جغرافیایی دو منطقه بستگی دارد؛ به طوری که ناظری در آمریکا ممکن است لکههای روی ماه را شبیه چهره انسان ببیند، در حالی که یک ناظر در استرالیا این لکهها را شبیه خرگوشی در حال پرش میبیند.
این پدیده به دلیل تغییر زاویه دید ناظرها در عرضهای جغرافیایی مختلف به وجود میآید. با این حال، در اکثر نقاط زمین، همه ناظران چهره مشابهی از ماه را مشاهده میکنند. علت این اتفاق، چرخش همزمان ماه به دور زمین است.
در نیمکره جنوبی به نظر میرسد که ماه کامل نسبت به نیمکره شمالی ۱۸۰ درجه چرخیده است. مراحل ماه در هر چرخه قمری نیز در نیمکرههای شمالی و جنوبی متفاوت است. کاترین میلر، متخصص رصدخانه در کالج میدلبری، توضیح میدهد که این تفاوت ناشی از موقعیت خط افق نسبت به زمین، ماه و خورشید است.
در نیمکره شمالی، ناظران مراحل ماه را از راست به چپ مشاهده میکنند، در حالی که در نیمکره جنوبی، این فرآیند به صورت معکوس است. در خط استوا، ماه به طور عمودی رشد کرده و در زمان هلال به شکل قایق به نظر میرسد.
این تغییرات به نحوه طراحی نمادهای تقویمی مربوط میشود که بر اساس نیمکره شمالی تنظیم شدهاند و در نیمکره جنوبی به صورت معکوس قابل مشاهده است.
در طول یک شب، چهره ماه در بسیاری از مناطق به نظر میرسد که به دور خود میچرخد. به عنوان مثال، در خط استوا، این چرخش تا ۱۸۰ درجه مشاهده میشود. این پدیده به دلیل همراستا بودن مدار ماه با مسیر مداری زمین به دور خورشید اتفاق میافتد. در این شرایط، ماه به طور معمول بالای سر ناظران قرار میگیرد.
زمانی که ماه از شرق طلوع میکند، پس از عبور از بالای سر، در غرب غروب میکند. در این حالت، ناظر باید برای دیدن ماه در هنگام غروب، ۱۸۰ درجه بچرخد. به این ترتیب، در واقع ناظر است که در حال چرخش است.
این پدیده در عرضهای جغرافیایی بیشتر، نزدیک به قطبها، دیده نمیشود. غلتیدن ظاهری ماه به سمت قطبها کاهش مییابد، زیرا هرچه ماه از نقطه بالای سر دورتر باشد، کمتر به نظر میرسد که بین طلوع و غروب بچرخد.
