### تأکید بر زمان پردازش اطلاعات در ارتباطات
به گزارش خبرآنلاین، زمان لازم برای پردازش یک قطعه اطلاعات باید به اندازهای کوتاهتر از زمانی باشد که برای نوشتن آن صرف شده است. در واقع، خواندن نباید زمان بیشتری نسبت به نوشتن داشته باشد و این اصل، ارزش ارتباطات را تعیین میکند.
طبق اطلاعات ایسنا، نوشتن یک کتاب غیرداستانی ممکن است یک تا دو سال به طول بینجامد و شامل چندین ساعت تحقیق و نوشتن باشد. در حالی که برای خواندن این کتاب، تنها ۱۰ تا ۱۵ ساعت زمان نیاز است که در صورت نیاز به تفکر بیشتر، ممکن است افزایش یابد.
در مقابل، نوشتن یک ایمیل میتواند تنها پنج دقیقه زمان ببرد و خواندن آن برای گیرنده ممکن است کمتر از یک دقیقه طول بکشد. همچنین، در موقعیتهای مهمتر، ممکن است این تفاوت زمانی بیشتر نیز شود.
در بعضی موارد، ایمیلها به سرعت به صورت گفتاری نوشته میشوند که زمان خواندن و نوشتن به یکدیگر نزدیک میشود. با این حال، در این موارد اطلاعات به طور معمول بسیار جزئی و موقتی هستند و ارزش چندانی ندارد.
در دنیای امروز، ایده کارایی و بهرهوری در اولویت قرار دارد. در سیستمهای سرمایهداری، سرعت عمل و افزایش کارآمدی مورد تأکید است و این باعث شده است تا ارزش واقعی ارتباطات تحت تأثیر قرار گیرد.
با ظهور فناوریهای جدید مانند هوش مصنوعی، تولید محتوای متنی به طرز قابل توجهی تسهیل شده است. ایمیلهایی که خواندن آنها ممکن است دقایق زیادی زمان ببرد، در عرض چند ثانیه ایجاد میشوند. این روند میتواند منجر به انباشت محتوا و عدم امکان خواندن تمام ایمیلها شود.
وقتی که امکان خلاصهسازی سریع مطالب وجود دارد، پرسش این است که چه چیزی واقعاً ارزش خواندن و نوشتن دارد؟ اگر یک سیستم هوش مصنوعی به راحتی بتواند محتوای ما را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد، آیا افکار ما واقعاً متعلق به خودمان هستند؟
اگر همه به یک روند مشابه روی آورند، هویت و تازگی ارتباطات خود را از دست خواهیم داد و این باعث میشود که تعاملات ما به شکلی مکانیکی درآید. به همین ترتیب، ما ممکن است توانایی انتقال افکار خود را از دست بدهیم و به جایی برسیم که افکار ما شبیه به خروجی مدلهای زبانی شود.
این فرآیند ممکن است به توهمی منجر شود که هوش مصنوعی به نوعی دارای شعور است، اما واقعیت این است که ما خود را به موجودات مکانیکی تقلیل دادهایم و فراموش کردهایم که چطور به شیوهای انسانی ارتباط برقرار کنیم.
