تینا مزدکی_ رویکرد جدیدی در استفاده از هوش مصنوعی به تازگی به محبوبیت رسیده است که توجه زیادی را به خود جلب کرده است. در این فرآیند، کاربران قادر هستند یک عکس از کودکی و یک عکس از زمان حال خود را بارگذاری کنند و از هوش مصنوعی بخواهند که این دو تصویر را در یک صحنه واحد به شکلی هنرمندانه ترکیب کند. خروجی نهایی این پروسه، به جای یک مقایسه تأثیرگذار عادی، تصویری خیرهکننده همچون یک لحظه در آتلیه عکاسی به نمایش میگذارد که با نورپردازی و چیدمان حرفهای خلق شده است.
یکی از محبوبترین درخواستهایی که در این روزها به اشتراک گذاشته میشود، بر جزئیات بصری متمرکز است:
«با استفاده از دو عکس بارگذاریشده، یک پرتره سیاهوسفید بساز. در سمت چپ، نسخه کودکی را رو به راست قرار بده و در سمت راست، نسخه فعلی را در حالتی که به کودک نگاه میکند بگذار. در مرکز، میزی با کیک تولدی که سن فعلیام را نمایش میدهد، قرار بده. تصویر را با بافت پوست طبیعی و فوقواقعگرایانه طراحی کن.»
فراتر از واقعیت: دقت در جزئیات بصری
ویژگی بارز نسخه ۲.۰ این است که توانایی درک دقیق دستورات فضایی را دارد. این سیستمهای تصویرساز مدرن قادرند تعیین کنند که هر سوژه در کجا قرار بگیرد، به کجا نگاه کند و نور چگونه بر عناصر صحنه تابیده شود. هماهنگی نور و سایهها در این تصاویر بین نسخههای مختلف که سالها از هم فاصله دارند، یک ارتباط طبیعی برقرار میکند. برخلاف رویکردهای قبلی هوش مصنوعی که افراد را به شخصیتهای خیالی تبدیل میکردند، این رویکرد بر سادگی و واقعگرایی تمرکز کرده است.
بعد از موفقیت مدل اولیه، کاربران به سمت سناریوهای پیچیدهتری گرایش پیدا کردهاند. در یکی از آزمایشها، خواسته شد که هر دو نسخه در یک کتابخانه سرگرم مطالعه کتابهای مورد علاقه نویسنده خاصی باشند. نتایج به دست آمده بسیار جالب توجه بود:
- هوش مصنوعی به طور خودکار کتابهایی را از نویسنده مورد علاقه کاربر انتخاب کرد.
- کتابی که در دست نسخه کودکی قرار داشت، دقیقاً از نوعی بود که برای کودکان نوشته شده بود.
- ثبات چهره در محیطهای متنوع (با وجود تغییر پسزمینه) به خوبی حفظ شد.
با اینکه پیشرفتهای چشمگیری در این زمینه مشاهده میشود، هنوز برخی محدودیتها وجود دارد؛ ازجمله ناهماهنگیهای کوچک در بافت دستها یا پیچیدگی در بافتها ممکن است به وجود آید و برای رسیدن به چهرهای طبیعی، گاهی نیاز به تکرار درخواست وجود داشته باشد. اما با این حال، کیفیت عمومی به حدی بالا است که حس «ملاقات در زمان» به وضوح حفظ میشود.
این فناوری نشان میدهد که اگر هوش مصنوعی بتواند به این دقت چیدمان و محتوا را مدیریت کند، مرز میان خاطرات و خلق اثر هنری تنها بیشتر از گذشته محو خواهد شد.
منبع: techradar
۲۲۷۳۲۳
