ابراهیم حصاری، کارگردان و تهیهکننده مستند “فصل انگور”، در گفتوگویی با خبرگزاری خبردونی به تشریح موضوع فیلم خود پرداخت. این مستند طی زمان شیوع کرونا و بهخصوص در اوج بیماری ساخته شده است. به گفته حصاری، مادرش نیز در این دوران به شدت بیمار شد و او با وجود چالشهای متعدد، به نیشابور رفت تا مادرش را با اصرار پدر از بیمارستان به منزل بیاورد. مادر او به دلیل داشتن شرایط بیماری زمینهای، دوران سختی را در بیمارستان گذراند و این تصمیم به دلیل شرایط روحی وی اتخاذ شد.
حصاری در ادامه توضیح داد که پس از بازگشت مادر به خانه، پدرش مسئولیت مراقبت از او را بر عهده گرفت. رابطه عمیق پدر و مادرش و جدایی آنها، در دوران بحرانی بیماری باعث ایجاد حس عاطفی بیشتری شد. بر اساس اظهارات او، پدرش با میل و اشتیاق از مادر مراقبت کرد و خوشبختانه این تصمیم باعث بهبودی مادر شد.
وی همچنین به تجربیات شخصی خود و دغدغههایی که در مورد ساخت فیلم از زندگی پدر و مادرش داشته، اشاره کرد. حصاری که دوربین خود را در این روند همواره همراه داشت، به ثبت لحظات مهم این دوره پرداخت و پس از پایان کار، فیلم را به دوستانش نشان داد که با استقبال خوبی مواجه شد. او همچنین به موفقیت بینالمللی مستند اشاره کرد و گفت که به نظر میرسد مخاطبان جهانی به روابط عمیق و عاشقانه، که امروزه کمتر دیده میشوند، علاقهمند هستند.
حصاری در ادامه به اهمیت شناخت سوژه و تجربه شخصی در فیلمسازی پرداخت و گفت که صداقت در بیان، میتواند به زبانی جهانی تبدیل شود. او بر این باور است که عشق، به عنوان یک زبان جهانی، میتواند افکار و احساسات مخاطب را فراتر از مرزهای جغرافیایی به هم نزدیک کند.
در نهایت، این کارگردان ابراز امیدواری کرد که مستند “فصل انگور” بیشتر دیده شود و از وضعیت اکران آن ابراز نارضایتی کرد. وی جشنوارهها را به عنوان فضایی رقابتی و جذاب برای نمایش آثار هنری دانست، اما خواستار توجه بیشتر به مستندها شد.در گفتوگویی، یکی از مستندسازان به چالشهای پیش روی فیلمسازان در کشور اشاره کرد و گفت: «مردم باید بتوانند با آثار تولید شده ارتباط برقرار کنند و آنها را ببینند. اما نبود امکانات لازم در کشور باعث دلسردی میشود.» او افزود که باوجود اینکه در سالهای اخیر، برخی پلتفرمها و شبکهها توانستهاند بخشی از این کمبود را جبران کنند، اما مستندسازان هنوز با مشکلات زیادی روبهرو هستند. این هنرمند خاطرنشان کرد که مستند به عنوان یک جنس سینمایی جذاب هنوز به درستی از سوی مسئولان و مخاطبان جدی گرفته نمیشود.
وی همچنین تأکید کرد که نمایش آثار در مکانهایی که مخاطب بیشتری داشته باشد، از اهمیت ویژهای برخوردار است، ولی به پرسش اینکه این مکانها کجا هستند، پاسخی ندارد. در ادامه، او اظهار داشت: «برای دیده شدن آثار، ارادهای از سوی حاکمیت لازم است. مشابه تجربه موفق گروه «هنر و تجربه»، باید فضاها و سالنهایی برای سینمای مستند فراهم شود تا فیلمسازان بدون نیاز به خواهش و تمنا، آثارشان را به نمایش بگذارند.»
او همچنین در مورد روند کار در پلتفرمها هشدار داد و گفت: «متاسفانه در این بستر، نامها تأثیر بسزایی دارند. اگرچه ممکن است فیلم خوبی داشته باشید، ولی اگر ناشناخته باشید، ارائه اثر بدون توقع بسیار دشوار است.»
