**یادداشت مهمان-محمد جلیلوند؛**
در دنیای فیلمسازی امروزی، اصطلاح “بر اساس یک داستان واقعی” به صورت گستردهای در عناوین فیلمها دیده میشود و سینمای ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست. به ویژه در سالهای اخیر، آثار فیلمسازانی که نخستین محصولاتشان را ارائه میدهند، این رویکرد را به کار گرفتهاند. در جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر، نمونههای متعددی از این نوع آثار مشاهده میشود و یکی از آنها «جهان مبهم هاتف» به کارگردانی مجید رستگار است که بنا بر یک روایت واقعی ساخته شده و قهرمانهای آن بر اساس شخصیتهای واقعی شکل گرفتهاند.
این فیلم درباره جمعی از جوانان است که برای تحقق یک هدف بزرگ کنار هم قرار میگیرند. ایدهای جذاب که قابلیت روایت در ژانرهای مختلف را دارد. فیلم با افتتاحیهای جالب و جذاب در زمینه فاجعه، تنش لازم را در داستان ایجاد میکند و شخصیتهای قهرمان، هاتف و جهان، به تماشاگر معرفی میشوند. نویسندگان فیلمنامه، ژانر ملودرام را برای روایت خود انتخاب کرده و داستان را در دو دوره زمانی با فاصلهای ۱۰ ساله مطرح میکنند.
معرفی شخصیت هاتف با ورود مؤثر او به بخش فنی یک نیروگاه بزرگ آغاز میشود و این فرآیند نشانهگذاری اطلاعات مربوط به علاقههای او به همکلاسیاش، صبا، انجام میشود. با ورود این دو به موقعیت فنی نیروگاه، داستان حرکت خود را آغاز میکند و چالشهای قهرمان برای رسیدن به موفقیت شروع میشود. این ایدهای آشنا در سینمای جهانی است که تماشاگر را به همدلی با شخصیت اصلی قانع میکند.
عوامل محرک داستان و نقاط عطف به گرهگاه داستانی کمک میکنند و قرار دادن نیروگاه در مقام همکاری با هاتف و جهان به عنوان نخبگان داستانی، بخش کلیدی فیلم را شکل میدهد. موفقیتهای ابتدایی آنها چشماندازهای جدیدی را برای داستان فراهم میکند. با ورود مشاوری با ویژگیهای خاکستری، داستان به چالشهای جدید میرسد و با ورود زنی به نام کوشکی که رقیب کاری هاتف است، داستان به تنش جدیدی میرسد.
نویسندگان فیلمنامه، به جز شخصیتهای اصلی، به سایر شخصیتها به صورت تیپیکال پرداختهاند و بیشتر بر روی قهرمانان تمرکز کردهاند که این رویکرد به خوبی در شخصیتپردازی آنها نمود پیدا کرده است. هاتف به عنوان شخصیتی عملگرا و ریسکپذیر معرفی میشود که بیش از حد به توانایی خود تکیه میکند. در مقابل، جهان به عنوان شخصیتی درونگرا و مکمل ظاهر میشود. صبا نیز به دلیل تمرکز بر قهرمانان، چندان بروز نمیکند.
مجید رستگار در نخستین اثر سینماییاش، قصهای مناسب برای پرده سینما انتخاب کرده و بر روی مسأله نخبگان جوان و کارهای دانشبنیان تأکید میکند. ریتم مناسب فیلم نیز موجب میشود که تماشاگر طی ۹۰ دقیقه احساس خستگی نکند. آرمین رحیمیان و کیوان ساکتاف به عنوان بازیگران اصلی کاراکترهای هاتف و جهان انتخابهایی متوسط هستند، در حالی که بازی درخشان رضا کیانیان به عنوان نقش مکمل، نقطه قوت فیلم محسوب میشود.
«جهان مبهم هاتف» در میان آثار جشنواره فیلم فجر، فیلمی با ریتم مناسب و متناسب با ذائقه جوانان سینمای ایران محسوب میشود.
