در سرتاسر این شهر، نشانههایی از گذشتهاش به چشم میخورد که هر کدام داستانی را روایت میکنند. برخی از این یادگارها مربوط به شهیدانی گمنام است و برخی دیگر به شخصیتهای نامآشنا که در یادها باقی ماندهاند. این شهر به نوعی با خون و جان شهیدان نوشته شده است؛ کسانی که برای آزادی و استقلال جان خود را فدای میهن کردند.
با این حال، سوالی مهم مطرح است: چگونه میشود که عدهای هنوز هم فلسفه و ریشههای انقلاب را فراموش میکنند؟ آیا این خیابانها و دیوارها و آسمان که مدیون جانفشانیهایی هستند که در جبهههایی مانند کربلا و خرمشهر رخ داد، هیچ معنایی برای ما ندارند؟ برخی به نظر میرسد ردی از این تاریخی غنی نمیبینند و تاریخ را نمیشنوند. در میان روزمرگیها، بهنظر میرسد گاهی به سطح ظاهری شهر غرق میشویم و بافت واقعی آن را کنار میگذاریم. آیا این شهر به اندازهای که در توسعهگریهای فیزیکی پیش میرود، در ثبت یادها و خاطرات نیز پیشرفت میکند؟
در این میان، جایگاه ما به عنوان افرادی که در این سرزمین زندگی میکنیم چیست؟ آیا حضور نامها و یادوارهها را درک میکنیم یا تنها به آنها بهعنوان بخشی از زندگی روزمره نگاه میکنیم؟ ظاهراً شکاف ظریفی بین ما و این یادبودها در حال افزایش است و یادها به حاشیه کشیده شدهاند.
شهرها که شهیدان را فراموش کنند، هویت معنوی خود را از دست خواهند داد. در این پسرفت، دکتر محمدمهدی اسعدی در مطب خود فضایی را فراهم کرده که گویی یادآور تاریخ است. آرامش در فضای مطب او قابل حس است و صدای قرآن به آرامی در فضا جریان دارد. عکس برادر شهیدش بر دیوار، یادآور امید و فداکاری است. این اشیای بهجامانده از شهید، زندگی و معنیدار هستند.
احترام به شهید باید به یک روش زندگی تبدیل شود. دکتر اسعدی با رفتار و فضایی که فراهم کرده، نشان میدهد چگونه میتوان ضمن زندگی روزمره، یاد شهیدان را زنده نگه داشت. این یادآوری باید به شکل فعالانه در زندگی ما باقی بماند، زیرا فراموشی نوعی خیانت به کسانی است که جان خود را برای ما فدای کردند.
شهیدان تنها نامهایی بر سنگ یادبود نیستند، بلکه نمادهایی از جانهایی هستند که هنوز در هوای این شهر وجود دارند. اگر شهری بخواهد با این یادها زندگی کند، باید ریشههای خود را زنده نگه دارد و از روزمرگی بیروح دوری کند. فراموشی تنها به خفگی آن میانجامد.
بیایید فراموش نکنیم و هر گاه فرصتی دست داد، به یاد آنهایی که برای ما جنگیدند، بایستیم و بیندیشیم. این انتخاب روزمره ماست: یا با یاد آن شهیدان زندگی کنیم، یا در سایه فراموشی خفه شویم.
