**گزارش ویژه: زادروز جلال همایی، نویسنده و استاد برجسته ادبیات**
به گزارش خبرگزاری ایسنا، سیزدهم دیماه مصادف با زادروز جلال همایی، ادیب و محقق و استاد دانشگاه است که با تخلص “سنا” در دنیای شعر شناخته میشود. وی در تاریخ ۲۹ تیرماه ۱۳۵۹ درگذشت و در تکیه لسانالارض در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد. پدر او، ابوالقاسم محمدنصیر که به «طرب» معروف بود، از شاعران و ادیبان مشهور اصفهان به شمار میرفت.
همایی در مورد تاریخ تولد خود اذعان داشته که در حوالی بامداد شب چهارشنبه اول رمضان سال ۱۳۱۷ قمری، برابر با ۳ دیماه ۱۲۷۸ شمسی و ۳ ژانویه ۱۹۰۰ میلادی در محله پاقلعه اصفهان متولد شده است. او نام اصلی خود را جلالالدین بیان میکند که در شناسنامه به صورت «جلال» ثبت شده است.
این استاد برجسته درباره دوران تحصیل خود میگوید که از سنین کم تحت آموزش پدر و مادرش قرار داشته و دروس مختلف ادبیات را با کمک مادر خود آموخته است. همایی در زندگینامهاش اشاره کرده که تمام وقتش را صرف تحصیل کرده و در کنار مدرسه به مطالعه شاهنامه و آثار دیگر شاعران مشغول بوده است.
او در محافل علمی و دانشگاهی تحت آموزش اساتیدی چون آیتاللهالعظمی سید محمدباقر دُرچهای و حاج میرمحمدصادق خاتونآبادی قرار گرفت و از سال ۱۳۲۸ ق. در مدرسه نیماورد مشغول به تحصیل شد. اما در سال ۱۳۴۸ ق. به دلیل تغییرات اجتماعی از جمله قانون تغییر لباس، مجبور به ترک مدرسه شد.
پس از پایان تحصیلات ابتدایی، همایی به تدریس در مدرسه نیمارود اصفهان روی آورد و به خدمت رسمی در وزارت معارف درآمد. وی به تدریس فلسفه و ادبیات در تبریز پرداخت و در ادامه کتابی درباره تاریخ ادبیات نوشت. همایی در سال ۱۳۱۰ به تهران منتقل شد و در دبیرستانهای برجستهای چون دارالفنون فعالیت داشت و شاگردان برجستهای را پرورش داد.
در سال ۱۳۱۹، همایی به دانشگاه تهران منتقل شد و در کنار تدریس، به تدریس در کلاسهای ادبی دانشسرای عالی نیز مشغول شد. او به تدریس متون فارسی و دیگر دروس مرتبط با ادبیات پرداخت و در زمره چهرههای موثر آموزشی کشور قرار گرفت.**جلالالدین همایی؛ استاد ادبیات و تاریخ نگار ایران**
جلالالدین همایی، استاد برجسته ادبیات و صاحبنظر در حوزههای مختلف علوم انسانی، در دوران تدریس خود در دانشکدههای معتبر تهران، مدرسانی در زمینه ادبیات، فلسفه و فقه داشت. او چندین سال به تدریس فقه در دانشکده حقوق مشغول بود، بدون دریافت حقالزحمه، به انگیزه خدمت به فناوریهای علمی و اسلامی. همایی با تلاشهای خود در این حوزه، موجب ارتقاء وضعیت فقه در این دانشکده شد و تاثیر مثبتی بر روی استادان و دانشجویان گذاشت.
همچنین، تدریس صناعات ادبی در دانشکده ادبیات، بخشی از فعالیتهای آموزشی او بود. او در سال ۱۳۴۵ با درخواست خود بازنشسته شد ولی به عنوان استاد ممتاز همچنان به تدریس ادامه داد و بین دانشجویان محبوبیت زیادی پیدا کرد.
همایی در عرصه پژوهشهای ادبی نیز فعالیتهای چشمگیری داشت. او به طور تصادفی مقبره صائب تبریزی را در اصفهان کشف کرد و در کتاب «یکصد و یک نکته در گردشگری اصفهان» به بیان تجربیات خود از این کشف پرداخت. طبق گفتههای او، در مهرماه ۱۳۰۱ شمسی و با همکاری باغبان محلی، موفق به یافتن سنگ مزار بزرگترین شاعر ایران شد.
در خلال دهه ۴۰، همایی در بازسازی آرامگاه فردوسی نقش مهمی ایفا کرد. او تعداد زیادی مقاله در مجلات معتبر منتشر کرده و آثار مهمی از خود به جا گذاشته است. از جمله این آثار، میتوان به «رسالۀ شعوبیه»، «دستور زبان فارسی» و «اصفهان» اشاره کرد.
آثار مکتوب همایی شامل «تاریخ ادبیات ایران»، «غزالینامه»، و «فنون بلاغت و صناعات ادبی» است. یکی از آثار مهم او، تاریخ اصفهان است که بهعنوان منبعی معتبر مورد استفاده قرار میگیرد. این اطلاعات از کتاب «محرم اسرار: گزینه مقالات ادبی و فرهنگی» منتشر شده است.
اطلاعات بیشتر از فعالیتهای ادبی و فرهنگی همایی میتوان در منابع مختلف یافت.
