به گزارش ایسنا، نورعلی خان برومند فردی استثنایی بود که علیرغم نابیناییاش، در دنیای تار و سهتار زندگی کرد و یادگارهایی ارزشمند در دل شاگردانش به جا گذاشت. اگر چه نام او بیشتر به عنوان یک پزشک در تاریخ ثبت شده است، اما حضور بارز او در عرصه موسیقی، به ویژه نوازندگی تار و سهتار، در ذهن مردم ماندگار شده است. موسیقیای که با دستان آسیبدیدهاش به صدا درآمده و به هنر ایرانی جان بخشیده است.
نورعلی خان برومند در عرصه موسیقی ایران به عنوان نوازندهای منحصر به فرد و استاد برجسته شناخته میشود. ارتباط نزدیک او با شخصیتهای بزرگ هنر، موجب ایجاد شخصیتی متمایز از او شده است. یکی از این افراد، ابوالحسن صبا بود که تأثیر زیادی بر مسیر هنری نورعلی خان گذاشت. این دو هنرمند نه تنها در موسیقی بلکه در زندگی شخصی نیز دوستی عمیق و محترمی داشتند. آنها در کنار درویشخان، تاجر موسیقی، لحظات خاصی را سپری کردند و رابطهای پر از احترام بین خود ایجاد کردند.
درویشخان که به عنوان معلم این دو هنرمند جوان شناخته میشد، به دلیل شور و شوق آنها، آنها را «دوتا کوچولو» مینامید. این نامگذاری ابتدا به شوخی بود، اما به سمبلی از همدلی و اشتیاق آنها تبدیل شد.
نورعلی خان از کودکی قدم در دنیای موسیقی گذاشت و تحت نظر استادانی چون درویشخان، شروع به یادگیری کرد. اما برای او، این مسیر فقط تکرار است کهنه نبود، بلکه موسیقی را به عنوان زبانی زنده و تأثیرگذار مینگریست؛ ابزاری برای بیان احساساتش و راهی برای درمان روحی که تحت تأثیر نابینایی قرار گرفته بود.
در نگاه او، تار و سهتار نه تنها وسایل تولید موسیقی، بلکه ابزاری برای ادامه زندگی بودند. در جهانی که از تاریکی رنج میبرد، موسیقی همچون نوری بود که به او امید و زندگی میبخشید. از برلین تا تهران، او از جوانی که با تار «روشنک» تمرین میکرد، تا استاد بزرگی که هنرمندانی مانند محمدرضا شجریان و حسین علیزاده را پرورش داد، به زعم خود از محدودیتها عبور کرد.
برومند فقط یک استاد موسیقی نبود، بلکه تجسم واقعی ارتباط هنر و زندگی بود. او ثابت کرد که موسیقی تنها صدای ساز نیست، بلکه یک درخت است که در دل تاریکی نیز ریشه میزند و در برابر دشواریها شکوفا میشود. او در هر حوزهای که فعالیت کرد، از پزشکی گرفته تا موسیقی، به انسانی کامل تبدیل شد.
