**داستاننویسی؛ هنری جذاب و راههای پیشرفت در آن**
به گزارش خبرنگار ایلنا، داستاننویسی به عنوان یکی از هفت هنر جذاب شناخته میشود که در تمام عرصهها از جمله بازیهای ویدئویی و برندهای تجاری جایگاه ویژهای دارد. در حقیقت، هنگامی که در یک بازی استراتژیک شرکت میکنید، به نوعی در حال تعامل با یک داستان هستید. همچنین هر برند با داستانی خاص شکل گرفته و شخصیت خاصی به خود میگیرد.
این هنر چه از طریق کتاب بخوانید و چه به شیوهای دیگر تجربه کنید، همیشه در زندگی ما حاضر است. به همین خاطر، داستاننویسی امروزه به ویژه مورد توجه علاقهمندان قرار دارد. با این حال، برخی نویسندگان بر این باورند که صرف مطالعه کافی نیست و برای نویسند شدن به تمرین و تجربه نیاز است.
در این راستا، جمعی از نویسندگان کشور پیشنهاداتی برای نویسندگان تازهکار ارائه کردهاند.
**استمرار، کلید موفقیت**
مرتضی برزگر، نویسنده مشهور، در گفتگو با ایلنا بیان کرد که موفقیت در نویسندگی بستگی به تلاش و مداومت دارد. او اشاره کرد که هر کسی میتواند نویسنده شود، اما کیفیت نوشتهها میتواند متفاوت باشد. او همچنین به کمبود داستانهای کوتاه باکیفیت اشاره کرد که موجب کاهش استقبال ناشران و خوانندگان از این نوع آثار میشود.
**بازنویسی، ضروریترین مرحله**
مرتضی سرهنگی، نویسندهای که در حوزه دفاع مقدس مشهور است، تأکید کرد که برای نویسنده شدن باید بسیار نوشت و نوشتهها را بارها بازنویسی کرد. استمرار در نوشتن و اصلاح آثار از جمله نکات کلیدی در این مسیر است.
**آموزشهای تخصصی**
مسعود بربر، نویسنده و مدرس داستاننویسی، به اهمیت کلاسهای آموزشی اشاره کرده و گفت: آموزش میتواند به هنرجویان در درک اصول نگارش و عناصر داستاننویسی کمک کند. او همچنین اشاره کرد که نویسندگان تازهکار باید از انتشار زودهنگام آثار خود خودداری کنند و تا زمان کافی برای یادگیری منتظر بمانند.
کاوه فولادینسب، دیگر مدرس داستاننویسی، اعلام کرد که آموزش به انتقال دانش ساختاری و ایجاد فضایی برای تبادل نظر و همکاری در میان نویسندگان کمک میکند. او همچنین مزایای استفاده از کارگاهها برای حفظ تداوم در نوشتن و بهبود مهارتها را مورد تأکید قرار داد.
به طور کلی، فرآیند یادگیری و اشتراکگذاری تجربههای نویسندگی به ساختن جامعهای پویا و خلاق در این حوزه کمک میکند.در گفتگویی پیرامون اهمیت نوشتن، یکی از استادان داستاننویسی به مسأله توجه نداشتن مدارس و دانشگاهها به این مهارت اشاره کرد و آن را «درس فرعی» تلقی کرد. او تأکید کرد که نوشتن به معنای تفکر منظم است و اگر از کودکی به این مهارت پرداخته شود، افراد در بزرگسالی کمتر نیاز به کارگاههای پرهزینه خواهند داشت.
این مدرس افزود که در کشورهای توسعهیافته، کارگاههای نویسندگی جزء جداییناپذیر فرهنگ آموزشی هستند. دانشجویان در این سیستم نهتنها تکنیکهای نوشتن را آموزش میبینند، بلکه به مطالعه تاریخ ادبیات و فلسفه هنر نیز میپردازند. او اظهار امیدواری کرد که ایران نیز بتواند چنین مدلی را پیادهسازی کند تا نویسندگی از حالت سلیقهای و تجربی خارج شود.
فولادینسب همچنین تجربیات خود از برگزاری کارگاهها را مطرح کرد و گفت که هنرجویانی داشته که با تردید وارد کلاسها شدند، اما اکنون آثارشان منتشر شده و در حال نگارش رمان هستند. این امر نشاندهنده این است که اگر استعدادها در مسیر درست هدایت شوند، میتوانند به نتایج مثبتی دست یابند.
علی شروقی، مدرس دیگری در این حوزه نیز بر این باور است که بهترین شیوه یادگیری داستان، مطالعه داستانهای خوب و آگاهی نسبت به جزئیات آنهاست. او اشاره کرد که اگر افراد یاد بگیرند که داستانها را چگونه بخوانند و به چه نکاتی توجه کنند، میتوانند نویسندگان بهتری شوند.
شروقی تأکید کرد که هر شخصی میتواند نویسندگی را یاد بگیرد، اما کلاسها تنها در صورتی مؤثر خواهند بود که به هنرجویان بیاموزند چگونه داستان بخوانند و چه داستانهایی را مطالعه کنند. او معتقد است که اگر افراد تنها به اجبار در کلاسهای نوشتن شرکت کنند، هرگز نویسندهای حرفهای نخواهند شد و موفقیت در نویسندگی نیازمند ممارست و تمرین است.
