تماشای مستند «مثل یک بهمن» به کارگردانی محمود رحمانی تجربهای عمیق و جذاب است که از تکنیکهای تصویرگری خلاقانه و استفاده هوشمندانه از صدا بهره میبرد. این فیلم، که با استفاده از تصاویر دوربینهای خانگی، عکسهای خانوادگی و نوارهای کاست ساخته شده، یادآور شب یلدا و جستجوی هویتی فراموش شده است. در حالی که در فیلمهای مشابه، داستان معمولا بر شخصیتهای شناختهشده استوار است، رحمانی به واقعیت میپردازد و با کشف شخصیت بهمن علاالدین، خواننده بختیاری، پرترهای عمیق و جذاب از او ترسیم میکند.
این مستند، که میتوانست به دلیل ناشناخته بودن شخصیت اصلیاش بیروح باشد، با انرژی خاصی از دقایق نخست بیننده را جذب میکند. جستجوهای طولانی کارگردان برای شناسایی نشانها و خاطرات بهمن، زمینهای چند وجهی برای روایت قصهای جذاب فراهم میکند.
تماشای «مثل یک بهمن» نیازی به سواد موسیقیایی یا آشنایی با فرهنگ بختیاری ندارد؛ بلکه فیلم داستان مردی عاشق موسیقی و خانواده را بازگو میکند و با تدبیر، جنبههای مختلف زندگی بهمن را کنار هم قرار میدهد. از موانع موسیقایی دهه 60 تا تلاش برای حفظ فرهنگ مادری، رحمانی تصویری از هنرمندی میسازد که به عشقش بدون چشمداشت، پایبند مانده است.
مستند همچنین به زندگی خانوادگی بهمن میپردازد و در نهایت، از طریق گفتگو با نزدیکانش به سؤالات مطرح شده پاسخ میدهد. محمدرضا شجریان در فیلم درباره تاثیر عمیق صدای بهمن بر مخاطبان صحبت میکند و این توصیف به خوبی مستند را نیز شامل میشود.
تلاش دو دههای کارگردان در این فیلم، که خودش دغدغههای مشابهی دارد، به همنوازی با موضوع کمک کرده و نتیجهای تاثیرگذار و دوستداشتنی رقم زده است. تیتراژ پایانی فیلم با نشانههایی از گذشته، نقشآفرینان داستان را معرفی کرده و در نهایت، اثری به یاد ماندنی از صدای بهمن علاالدین ارائه میدهد.
