**ایران واقعی و مجازی؛ دو تصویر متفاوت از یک کشور**
به گزارش خبرآنلاین، روزنامه اطلاعات در مقالهای به بررسی دو تصویر متفاوت از ایران پرداخته است. «ایران واقعی» به توصیف زندگی روزمره مردم پرداخته که در آن افراد در کنار هم به فعالیتهای اجتماعی، اقتصادی و تحصیلی خود مشغولند. در این فضا، گروههای مختلفی از جمله موافقان و مخالفان نظام سیاسی وجود دارند که بهطور مسالمتآمیز در کنار یکدیگر زندگی میکنند، با وجود اختلافات و تنشها.
مردم ایران به واسطه مشکلات اقتصادی، فرهنگی و تحریمها در پی اصلاحات هستند و خواستههای خود را بهطور مسالمتآمیز از طریق اعتراضات اعلام میکنند. آنها خواهان برچیده شدن فساد و پیشرفت بدون اتکا به بیگانه هستند و به دنبال بهبود وضعیت زندگی خود هستند. در اینجا، افراد با یکدیگر برای دفاع از وطن و تمامیت ارزی خود متحد میشوند و هیچ تمایلی به ایجاد خشونت ندارند.
در مقابل، «ایران مجازی» به توصیف تصویری نادرست از کشور میپردازد که در رسانههای خارجی منتشر میشود. در این تصویر، واژههایی نظیر «مردم» به گروه خاصی اطلاق شده و به گونهای تحریف میشود که گویی تمامی مردم مخالف نظام هستند. این تصویر، یک نگرش منفی ایجاد میکند که در آن امید به آینده و حاکمیت یکپارچه از بین رفته است.
فاصله بین این دو تصویر نشاندهنده تعارضهای موجود در جامعه ایرانی است. در حالی که زندگی واقعی مردم شامل تنوع و پیچیدگیهای خاص خود است، در رسانههای معاند، تصویری یکسویه و مبهم از ناامیدی و ترس به نمایش گذاشته میشود. این دوگانگی در تحلیل وضعیت ایران، چالشهای پیش روی جامعه را نشان میدهد و ضرورت گفتوگو و درک متقابل را در شرایط کنونی برجسته میسازد.در ایران، وضعیت کنونی به گونهای گزارش میشود که رژیم حاکم به عنوان یک نظام دیکتاتوری و استبدادی شناخته میشود. مسئولان در برابر خواستههای قانونی مردم بیتوجه هستند و نشانهای از آزادی و عدالت در سطح کشور مشاهده نمیشود. به گفته برخی ناظران، هر صدای مخالفی فوراً سرکوب میشود و هیچ فردی جرات انتقاد یا اعتراض ندارد. خشونت در خیابانها به امری رایج تبدیل شده و معترضان با عواقب سختی مواجه میشوند.
مشاهدات حکایت از آن دارد که هر وقت اعتراضی در جامعه شکل میگیرد، گروههای مخالف خارجی برداشتهای نادرستی از آن انجام میدهند و باور دارند که این اعتراضات نشانه قیام مردم است. همچنین این اقدامات به گونهای القا میشود که گویی ایرانیان به طور فراگیر در تلاش برای برقراری ارتباط با نیروهای خارجی هستند.
نظام حاکم به دنبال این است که به شیوههای نظامی واکنش نشان دهد و با تجهیز نیروهای خود، به سرکوب این اعتراضات بپردازد. اما وقتی با واقعیتهای ایران روراست میشوند، متوجه میشوند که وضعیت کشور چیز دیگری است و مردم به خودآگاهی و خودباوری رسیدهاند.
تاریخچه نیم قرن اخیر نشانهگذار پیشرفت خودآگاهی ملت است؛ مردمی که اکنون تصمیمگیریهای مستقل خود را به بهترین نحو اجرا میکنند و به دستاوردهای خود پایبند هستند. بهعلاوه، بسیاری به این نکته اشاره دارند که مردم هرگز به دنبال سلطه خارجی نخواهند بود و نخواهند گذاشت تا دستاوردهای بزرگ انقلاب به دست افراد ناآگاه به خطر بیفتد. در صورت وقوع چنین اتفاقاتی، پرسشهایی در مورد چگونگی روبرو شدن با تاریخ و نسلهای آینده به وجود میآید و مردم قطعاً نشان دادهاند که خواهان چنین آیندهای نیستند.
