به گزارش خبرنگار مهر، ششم بهمن به عنوان روز ملی «آواها و نواهای ایرانی» به یاد «صفی الدین عبدالمومن فاخر ارموی»، دانشمند برجسته و نوابغ موسیقی قرار گرفته است. این نامگذاری به تصویب شورای فرهنگ عمومی کشور رسیده و در تقویم رسمی کشور ثبت شده است.
در تاریخ ۲۱ بهمن ۱۳۹۹، جلسهای در شورای فرهنگ عمومی برگزار شد که در آن پیشنهاد نامگذاری روزی به افتخار صفی الدین ارموی به تصویب رسید. بعد از تصویب نهایی در شورای عالی انقلاب فرهنگی، این تاریخ به طور رسمی به عنوان روز ملی موسیقی شناخته شد. این فرایند تا سال 1400 ادامه داشت تا اینکه در ۵ خرداد ۱۴۰۱، در جلسهای با حضور رئیسجمهور وقت، به تصویب رسید.
ثبت این عنوان پس از سالها بحث و تبادل نظر انجام شده است و برخی معتقدند که در این روند کمتر از نظرات کارشناسان حوزه موسیقی بهرهبرداری شده است. واکنشهای متفاوتی از طرف هنرمندان و نهادهای موسیقایی به این موضوع مطرح شده که نشاندهنده اهمیت بالای مسئله در سیاستگذاریهای فرهنگی کشور است.
شخصیت علمی و هنری صفی الدین ارموی قابل انکار نیست و او به دلیل آثارش در نظریه موسیقی قابل تجلیل است. اما انتخاب او به عنوان الگوی روز موسیقی سوالات بیشتری را در مورد هدف از نامگذاری این روز و نشانههای زبانی به وجود آورده است.
رضا مهدوی، کارشناس موسیقی و پژوهشگر این حوزه به خبرنگار مهر گفت: ثبت این روز در تقویم رسمی نشانهای مثبت است، اما یادآور میشود که انتخاب واژه «آوا و نوا» بهجای «موسیقی» میتواند یکی از دلایل عدم استقبال اهالی موسیقی از این نامگذاری باشد. او همچنین به ظهور فرهیختگان جدید در موسیقی ایران در قرن اخیر اشاره کرد و تأکید کرد که به نظر میرسد در انتخاب این عنوان از مشاورههای کافی استفاده نشده است.
به گفتهی مهدوی، پرداختن رسانهها به این موضوع در نزدیکی این روز اهمیت بسیاری دارد و میتواند به شکلگیری بحثهای سازندهای در حوزه موسیقی منجر شود. در نهایت باید منتظر ماند و دید که نهادهای مربوط به موسیقی چه برنامهای برای گرامیداشت این روز دارند و آیا ریشه مشکلات موجود در این حوزه را شناسایی خواهند کرد یا خیر.
