به گزارش خبرنگار ایسنا، نویسندهای مطرح میگوید که واکنش عمومی به اعلام اینکه او داستاننویس است، به دو دسته تقسیم میشود. گروه اول، با شک و تردید میگویند که هرگز قادر به انجام این کار نخواهند بود. در مقابل، گروه دوم با شوق و ذوق میگویند که خودشان ایدهای برای نوشتن کتاب دارند.
با این حال، واقعیت پیچیدهتر از این دو تفکر است. نوشتن یک کتاب امکانپذیر است، اما نیازمند بیش از یک ایده اولیه است. در حالی که ممکن است نويسندهای در یک روز صحنهای جذاب خلق کند، نوشتن یک رمان به عشقی آگاهانه و تلاش مستمر برای برنامهریزی و بازنگری نیاز دارد. نویسنده و ویراستار، تجربیات فراوانی از نویسندگان تازهکار دارد که اغلب با چالشهای مشابهی مواجه میشوند. این مقاله به چالشهای متداول در مراحل مختلف نوشتن میپردازد و برای هر کدام راهحلهایی ارائه میدهد.
**اشتباه در شروع داستان: آغاز ناگهانی**
نویسنده اشاره میکند که صفحات ابتدایی یک رمان از اهمیت ویژهای برخوردارند؛ این صفحات به ناشر نشان میدهند که نویسنده چه قصدی دارد و برخی خوانندگان نیز بر اساس آن تصمیم به خرید کتاب میگیرند. برخی نویسندگان تلاش میکنند با صحنههایی هیجانانگیز یا عاشقانه شروع کنند، اما باید به این نکته توجه کرد که خوانندگان پیش از هر چیز، باید با شخصیتها آشنا شوند.
اگر نویسنده شخصیتی را به سرعت معرفی کند، خواننده احتمالا سوالاتی از جمله «این افراد چه کسانی هستند؟» و «چرا باید نگران سرنوشت آنها باشم؟» خواهد داشت. عدم شخصیتپردازی مناسب میتواند باعث جدایی نویسنده از خواننده شود. حتی داستانهای جذاب نیز بدون زمینهسازی مناسب، برای خواننده معنایی نخواهند داشت.
**راهحل: بررسی داستانهای محبوب**
برای درک بهتر نحوه آغاز داستانهای موفق، نویسنده به چند مثال مشهور اشاره میکند؛ همچون شروع رمان “هابیت” اثر جی. آر. آر. تالکین یا “هری پاتر و سنگ جادو” اثر جی. کی. رولینگ. در این داستانها، نویسنده با شخصیتی خاص یا فضایی جذاب، خواننده را به دنیای خود دعوت میکند.
نویسنده ادامه میدهد که کتابهای داستانی مشابه یک مهمانی بزرگ هستند؛ شما به مهمان جدید فرصت میدهید تا با دیگران آشنا شود و در جوکها و داستانها مشارکت کند. نویسنده باید به تجربه خواننده اهمیت بدهد و به او اجازه دهد تا در دنیای داستانی که میسازد، غرق شود.
**اشتباه در میانه داستان: تسلیم شدن**
نویسنده با اشاره به اینکه پیشنویس اولیه یک کتاب معمولاً ایدهآل نیست، درباره چالشهای موجود میگوید. نوشتههای ابتدایی نه تنها نمیتوانند نظر ناشر را جلب کنند، بلکه برای جذب خوانندگان نیز به کار نخواهند آمد.### تفکراتی درباره نویسندگی و پایانبندی در داستانها
نوشتن یک اثر داستانی بزرگ، هرچند چالشهای خاص خود را دارد، اما به معنای شکست از ابتدا نیست. نویسندگان نباید بدون آنکه فرصتی واقعی به خود بدهند، از تلاشهایشان دست بکشند.
به آثار برجسته ادبی نگاه کنید. برای مثال، «جاناتان استرنج و آقای نورل» اثر سوزانا کلارک که به عنوان یکی از بهترین رمانهای قرن بیستویکم شناخته میشود، نخستین اثر او نیست. همچنین، «کشتن مرغ مقلد» نوشته هارپر لی، از مهمترین آثار ادبی آمریکاست که نشان میدهد موفقیت در نویسندگی نیاز به زمان و تلاش دارد.
سوزانا کلارک به مدت یک دهه با نوشتن داستانهای کوتاه، دنیای جادویی خود را بنا کرد و در نهایت در سال 2004 با انتشار رمان اصلیاش به موفقیت رسید. همچنین، رمان «برو و نگهبانی بگمار» که هارپر لی قبل از «کشتن مرغ مقلد» نوشته بود، نشاندهنده آن است که عدم موفقیت در شروع کار طبیعی است.
نویسندگان میبایست درک کنند که بهترین نویسندگان، به ویرایش اثر خود نیز اهمیت میدهند. اگر از پیشنویس اول خود راضی نیستید، این یک واکنش عادی است. باید به پیشنویسهای خود به عنوان بخشی از فرآیند خلاقیت نگاه کنید و انرژی خود را روی تصحیح و بهبود کار متمرکز کنید.
همچنین، نویسندگان باید پذیرای لحظات دشواری باشند و از آنها عبور کنند. نوشتن نیاز به پایداری و تلاش مستمر دارد.
یکی از اشتباهاتی که نویسندگان در پایانبندی داستان انجام میدهند، عجله در رسیدن به نقطه اوج است. پایان داستان میتواند تأثیر فراوانی بر کلیت آن داشته باشد. بنابراین باید وقت کافی برای طراحی و نوشتن صحنههای کلیدی صرف شود.
بهعنوان مثال، در «یاران حلقه» اثر تالکین، قبل از نبرد و نقطه اوج، پیروزیها و شکستهای شخصیتها به خوبی به نمایش گذاشته میشود. این نشان میدهد که پیش از رسیدن به پایان، باید داستان به خوبی شکل گیرد.
نویسندگان میتوانند با نوشتن صحنهها از دیدگاه شخصیتهای دیگر، عمق بیشتری به اثر خود ببخشند و بررسی کنند که آیا داستان از همه جهات منطقی است یا خیر.
در نهایت، پایانها تنها زمانی تأثیرگذار خواهند بود که به گونهای طراحی شده باشند که منطقی و همخوان با جریان داستان باشند.
