کتاب «پس از پایان هنر، هنر معاصر و مرز تاریخ» تألیف آرتور دانتو به تازگی با ترجمه حسن خیاطی منتشر شده است. این اثر به همت انتشارات ققنوس در ۳۵۰ صفحه و با تیراژ ۷۷۰ نسخه به چاپ رسیده و شامل پیشدرآمدی از لیدیاگر میباشد.
کتاب در ابتدا به معانی مدرنیسم، پسامدرنیسم و هنر معاصر میپردازد و سپس تحولات سه دهه پس از “پایان هنر” را مورد بررسی قرار میدهد. در فصلهای مختلف، موضوعاتی چون نقد هنر و بینش کلمنت گرینبرگ، تأثیر نقاشی بر مرز تاریخ و آینده هنر پاپ تحلیل شده است.
دانتو در این اثر به کالبدشکافی تغییرات اساسی دنیای هنر از میانهی قرن بیستم تا کنون میپردازد و ایده پایان روایتهای کلان تاریخ هنر را مطرح میکند. او بر این باور است که تاریخ هنر از رنسانس تا اوج مدرنیسم، سفری خطی بوده که هدف آن بازتاب حقیقت یا کشف جوهر هنر است. اما با ظهور آثاری مانند جعبههای بریلو اثر اندی وارهول، این روایت به بنبست رسیده است.
نویسنده عصر کنونی را “پسا-تاریخی” مینامد، دورانی که عدم وجود یک سبک غالب غالب است و هنرمندان در آزادی کامل به خلق آثار خود پرداخته و دیگر نیازی به رعایت اصول تاریخی ندارند. او تصریح میکند که در این مقطع، هنر با معیارهایی غیر از زیباییشناسی سنتی ارزیابی میشود و ملاک قضاوت بر اساس معنا و مفهوم اثر شکل میگیرد.
کتاب همچنین به نقد جدی نظریات مدرنیستی پرداخته و وابستگی محدودکنندهای که به خلوص رسانه داشت را به چالش میکشد. دانتو در نهایت اعلام میکند که “پایان تاریخ هنر” بهمعنای پایان خلاقیت نیست، بلکه دلالت بر استقلال هنر از شرایط زمانی و سبکهای اجباری دارد.
آرتور دانتو در این اثر، متکی بر سنت فلسفه تحلیلی و تفسیر دقیقی از تحولات هنر معاصر، تأکید میکند که ورود هنر به مرحله پساتاریخی باعث الزام به بازنگری در مفاهیم بنیادی هنر میشود. این اثر برای پژوهشگران و علاقهمندان به چالشهای هنر مفهومی منبعی تأثیرگذار به شمار میرود و دیدگاههای جدیدی برای درک زیباییشناسی قرن بیست و یکم ارائه میدهد.
