**به گزارش خبرگزاریها، سهیل محمودی، شاعر ایرانی، شعری احساسی درباره میهنش سروده است.**
محمودی در این شعر به عشق و وابستگی خود به ایران اشاره کرده و مینویسد:
«فارغ از جنگ و صلح، ای عشق،
در کنار شراب تلخ تو هستیم، ای عشق.
به مهر تو دلدادهام و خواهم ماند،
زیر پرچم سهرنگ تو، ای عشق.»
در ادامه، شاعر نگران آسیب به ایران و دردهای مردم آن را بیان کرده و میگوید:
«به بلندای تو آسیبی نرسد،
نگرانی به جان دردمندت نرسد.
ایران جوانمرد و سیاوش من!
از آتش خشم و کینه دور بمان.»
محمودی همچنین ایران را به عنوان همهی آرامش و سعادت خود معرفی کرده و مینویسد:
«ایران، آیینه لبخند بهار من،
آرامش رنج روزگار من،
اگرچه دستم خالی و دلم پُر از غم است،
اما ایران، تو همه دارایی من هستی.»
**این شعر در طهران در اسفند ۱۴۰۴ سروده شده است.**
