به گزارش خبرآنلاین به نقل از ایرنا، حجتالله ایوبی، مشاور عالی وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و رئیس مرکز بینالملل این وزارتخانه، یادداشت خود را درباره یک رویداد مهم در زندگی علمی خود منتشر کرده است. وی این متن را به یاد ۱۰ سال پیش و پس از حضور در دفاع رساله دکتری یکی از دانشجویان ایرانی نوشته و به روح سید شهیدان انقلاب اسلامی تقدیم کرده است.
این یادداشت به روز چهارشنبه ۲۳ نوامبر ۲۰۱۶ (۳ آذر ۱۳۹۵) برمیگردد، زمانی که ایوبی همراه با جمعی از استادان و دانشجویان در یکی از رستورانهای دانشگاه لیون برای ناهار جمع شده بودند. این رستوران در کوچهای کوچک و نزدیک به رودخانه رون قرار داشته و یادآور روزهای دانشجویی ایوبی در دهه هفتاد است.
ایوبی به عنوان رئیس هیات داوران در این محفل حاضر شده بود، در حالی که استاد برجسته متدولوژی، ژانلویی ماری، نیز به عنوان راهنمای رساله دو دانشجوی ایرانی حضور داشت. این جلسه دوستانه به تبادل نظراتی درباره تحولات سیاسی ایران و منطقه تبدیل شد. گفتههای استادان، از جمله دکتر توفیق، استاد تونسی، به بررسی پیروزیها و چالشهای ایران در عرصه جهانی اختصاص یافت.
اساتید در گفتگوهای خود به نقش ایران در تحولات عراق، حمایت از بشار اسد و در نهایت تأثیرگذاری ایران بر سیاستهای منطقهای اشاره کردند. فضای گفتوگوها به نوعی سرشار از افتخار نسبت به دستاوردهای ایران بود و حتی استاد ماری در شوخی با ایوبی عنوان کرد که او نماینده امپراتور پارس است، تحسینی که نشان از توانمندیهای علمی دانشجویان ایرانی داشت.ساعت ۱۴ در سالن دفاع از رسالههای دکتری، جمعی چهرههای علمی و دانشگاهی حضور داشتند تا به سخنرانی بینقص یک دانشجوی دختر ایرانی از دانشگاه تهران گوش دهند. استاد راهنمای او به صراحت اعلام کرد که این رساله از لحاظ کیفیت نگارش برتر از آثار بسیاری از دانشجویان فرانسوی است. هنگامی که از من خواسته شد تا تقدیر هیأت داوران را از این بانوی ایرانی قرائت کنم، احساس غرور و افتخار از هویت ایرانیام بهویژه با توجه به رهبری سیدعلی خامنهای و سرداران بزرگ نظیر سردار سلیمانی به ذهنم خطور کرد. یکی از اساتید عرب در این مورد اذعان داشت که در تاریخ بهندرت شاهد چنین تحقیر عربها در برابر ایرانیها بوده است.
چند هفته بعد از آن دفاع، جشن ملی قطر برگزار شد و در شبکههای اجتماعی تصاویری از مردم قطر با پرچم جمهوری اسلامی منتشر شد. یکی از دانشجویان ملیگرا در کلاس، از شرایط پس از انقلاب انتقاد میکرد و من به یاد امپراتوری پارس و خصوصیات یک ایرانی ملیگرا، به خصوص در احترام به شخصیت سیدعلی خامنهای، صحبت کردم. برای بسیاری از ایرانیها، او نماد ملیگرایی است.
در طول تاریخ، به سختی میتوان رهبری را پیدا کرد که این ویژگیها را با هم داشته باشد. سیدعلی خامنهای فردی اهل شعر و ادب است و به گفتههای او در ادبیات و هنر بسیار استناد میشود. در حالی که دیگر روسای جمهور و شاهان ایران به اندازه نیمی از او کتاب مطالعه نکردهاند، او بهخوبی با نویسندگان و هنرمندان داخلی و خارجی آشناست و درک عمیقی از آثار آنها دارد.
نظامیان و سپاهیان در وجود او، اقتدار و عزت ملی ایران را احساس میکنند و به فرماندهی شجاع او افتخار میکنند. زبان تند و آتشین او در نقد قدرتهای بزرگ، در بسیاری مواقع موجب ترس دشمنان میشود. ایرانیان وطنپرست او را بهعنوان نماد تمامی آرمانهای ملیگرایی میشناسند. سیدعلی خامنهای از زبان فارسی با دقت و توجه ویژهای محافظت کرده و حامی تولیدات ملی است و بهدنبال ارتقای سطح علمی و فرهنگی کشور است.
او بهعنوان الگوی پاکی و دیانت در میان مخالفان غربزدگی شناخته میشود و خط قرمز او دگراندیشی و روشنفکری بهنما است. ایرانیها برای نخستین بار رهبری را دارند که میان مختلف لایههای اجتماعی ارتباط برقرار میکند. اما جالب است که برخی از کسانی که به این شخصیت بزرگ نزدیکترند، از جمعآوری همگان دور او، خودداری میکنند. آیا نباید اجازه دهیم همه ایرانیان، از هر قشری، به او ببالند و او را رهبر خود بدانند؟ من از افرادی که به دیوارهایی میان چنین شخصیتهایی میکشند، گلهمندم.رهبری ایران، به عنوان یک پایگاه امن برای تمامی ایرانیان با سلیقهها و باورهای مختلف، معرفی میشود. سیدعلی خامنهای بهعنوان نمایندهای از هویت ملی و دینی، میتواند نمادی از اراده ملت و ارزشهای اسلامی بوده و به نمایش بگذارد. این رهبری میتواند شکوه تاریخ ایران را به تصویر بکشد و همزمان زیباییهای فرهنگی چون عاشورا و نوروز را با هم تجسم نماید.
افرادی که تنها میخواهند خود را در این تصویر ببینند، به خودخواهی و خودبینی دچار شدهاند و باید به این نکته توجه کنند که این نوع تفکر محدودیتی برای رهبری ایجاد نمیکند. در واقع، رهبری باید فراتر از نیازهای شخصی آنها تعریف شود و به عنوان یک نماد از امپراتوری کهن و حمایت از محرومان، شناخته شود.
گفتار حجتالله ایوبی در دیماه ۱۳۹۵ به این موضوع اشاره دارد و بر اهمیت این نگرش تأکید میکند.
