صدیقه غریبی، پژوهشگر و تحلیلگر حوزه فرهنگ و مد، در گفتوگوی اخیر خود با یکی از رسانهها به بررسی ضرورت صحبت درباره مد در شرایط فعلی جامعه پرداخته است. او با اشاره به فشارهای اقتصادی و بحرانهای منطقهای، بیان کرد که اگر مد را تنها به مصرف و ظواهر محدود کنیم، پرداختن به آن در چنین شرایطی میتواند نوعی انفعال فرهنگی به حساب آید. با این حال، او تأکید کرد که در مطالعات فرهنگی، مد به عنوان یک مقام نمادین در جامعه شناخته میشود که به وسیله پوشش، رنگها و نمادهای زیباییشناختی، وضعیت روانی جامعه را نشان میدهد. در زمان بحران، این نظام نمادین ممکن است دچار فروپاشی شود یا حتی به ابزاری برای بازسازی امید تبدیل گردد.
غریبی خاطرنشان ساخت که فرامد، به معنای لایهای فراتر از مد روزمره، زمانهایی را به وجود میآورد که مد میتواند به تخلیه احساسات جمعی جامعه کمک کند. او تصریح کرد که در شرایط دشوار، نشانههایی نظیر نوروز به مردم این احساس را میدهد که هویت ادامه دارد.
این پژوهشگر بر اهمیت نوروز به عنوان یک سازوکار فرهنگی تأکید کرده و گفت: “نوروز نه تنها یک جشن تقویمی است، بلکه یک فرآیند فرهنگی با هدف بازسازی روان جمعی محسوب میشود”. او افزود که فعالیتهایی چون چیدن سفره هفتسین و تازه کردن لباسها، نماد پیامی از ادامه زندگی هستند.
غریبی در پاسخ به نقش فرهنگ پوشش گفت که این حوزه یکی از زبانهای اصلی فرهنگی به شمار میآید. او اظهار داشت که در میانه چالشهای اقتصادی، جامعه به سمت خلاقیت فرهنگی سوق پیدا میکند و بر این اساس، ترکیب پارچههای سنتی و استفاده از رنگهای ایرانی را نشانهای از بازآفرینی فرهنگی دانست.
وی همچنین نوروز را به عنوان “موتور فرهنگی” معرفی کرد که جامعه را وادار میسازد در سختترین شرایط نیز به سمت نظم و زیبایی پیش برود. غریبی در پایان این نکته را مطرح کرد که مد در ایران باید به سمت بیان امید حرکت کند و با اشاره به تاریخچه غنی فرهنگی کشور، نوروز را به عنوان یکی از مهمترین مسیرهای بازسازی روح جمعی معرفی کرد. او از ضرورت درک مد به عنوان فرهنگی نه صرفاً به عنوان یک مصرفگرایی انتقاد کرد و بر اهمیت نشانههای زیبایی در حفظ کرامت فرهنگی تأکید کرد.
