**خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی:**
در دوران دفاع مقدس، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با وجود محدودیتها و محاصره، به انواع مختلفی از سلاحها متکی بودند. تفنگهای جنگی «جی-۳» و «ام-۱۶» و همچنین مسلسلهای «امجی-۳» و نارنجکاندازهای «آرپیجی-۷» از جمله مهمترین تجهیزات انفرادی به شمار میرفتند که در نبردهای زمینی نقش حیاتی ایفا کردند.
در بخش زرهی و توپخانه، ارتش ایران عمدتاً به تانکهای «چیفتن» و «سنچوریون» ساخت بریتانیا و تانکهای روسی «ت-۵۵» و «ت-۶۲» و نفربرهای «ام-۱۱۳» متکی بود. همچنین توپهای ۱۰۵ و ۱۵۵ میلیمتری از آمریکا و روسیه، آتش پشتیبانی لازم را فراهم میکردند. در زمینه هوایی نیز هواپیماهایی نظیر «اف-۴»، «اف-۵» و «اف-۱۴» آمریکایی و بالگردهای «کبرا» و «سیچینوک» و ناوچههای کلاس «الوند» از جمله عوامل اصلی در تأمین امنیت در خلیج فارس بودند.
یکی از ویژگیهای بارز این جنگ، اقدامات ایرانیان برای رسیدن به خودکفایی در تولید تسلیحات بود که به راهاندازی «جهاد خودکفایی» انجامید. علیرغم وجود محدودیت در آغاز جنگ در زمینه موشکی، مهندسان ایرانی موفق به طراحی و تولید موشکهایی نظیر «شیطان»، «حسین»، «عباس» و «آذرخش» شدند که در عملیاتهای مهمی همچون «کربلای ۵» و «بیتالمقدس» اثرگذار بودند.
پس از جنگ و در واکنش به تحریمها، صنایع دفاعی ایران پیشرفتهای عظیمی را در حوزه موشکی به دست آورد. در حال حاضر، جمهوری اسلامی دارای مجموعهای از موشکهای بالستیک پیشرفته از جمله «سجیل»، «عماد»، «ذوالفقار» و «شهاب ۳» است و همچنین موشکهای کروز دوربرد و دقیقی مانند «سومار»، «قدیر»، «ابابیل» و «نصر» را تولید میکند که مؤلفهای کلیدی برای تأمین امنیت کشور به حساب میآیند.
در این روزها و شبها، پس از 20 روز از تجاوز آمریکا و اسرائیل، موشکهای ایران شبهای تلآویو را روشن کرده و خواب را بر ساکنان این سرزمینهای اشغالی حرام کرده است. این در حالی است که با بسته شدن تنگه هرمز و افزایش فشارهای اقتصادی، نقش ایران در تأمین امنیت خلیج فارس برای آمریکا که با از دست دادن پایگاههایش در کشورهای اطراف مواجه شده، بیشتر نمایان شده است.
موشکهایی که اکنون در تلآویو فرود میآیند، به نوعی مسیر سیاسی و نظامی ایران را به سمت این شهر گشوده و عواطف تاریخی ایرانیان را به یاد میآورد؛ همانطور که در شاهنامه آمده است: «مرا مادرم نام، مرگ تو کرد! زمانه مرا پتک ترگ تو کرد…»
