به گزارش خبردونی، جزیرهها بهعنوان نقاط جغرافیایی تنها نیستند، بلکه حامل وضعیتهای پیچیده و شکننده سیاسی و اقتصادی هستند. کیش در یک دهه اخیر تحت فشار تصمیمهایی قرار گرفته که شاید هر یک به تنهایی قابل توجیه باشد، اما در مجموع به تضعیف مزیتهای رقابتی این جزیره منجر شده است.
کیش انتظار میرفت به عنوان نمونهای از اقتصاد آزاد در ایران عمل کند، اما ثبات عامل کلیدی در توسعه محسوب میشود. تغییرات مکرر مدیریتی، هرچند که از نظر اداری طبیعی باشد، پیامی را به سرمایهگذاران منتقل میکند که اوضاع پیشبینیپذیر نیست. در چنین فضایی، سرمایهگذاران یا از بازار خارج میشوند یا زمان سرمایهگذاری خود را به طور چشمگیری کوتاه میکنند.
اعمال مالیات بر ارزش افزوده و بالا رفتن هزینهها در کنار سختگیریهای مداوم، دقیقا نقاط قوت مناطق آزاد را تحت تأثیر قرار داده است. بالا رفتن هزینههای مبادله موجب کاهش جذابیت اقتصادی میشود. همچنین، نگاهی منفی که برچسب «قاچاق» به مناطق آزاد زده، میتواند تأثیرات منفی بر جذب سرمایهگذاران داشته باشد.
مسئله کیشایر نیز فراتر از یک پرونده شرکتی است. دسترسی هوایی برای جزیرهای که راه زمینی ندارد، از اهمیت ویژهای برخوردار است. دستیابی مستمر و پایدار به حملونقل هوایی، نقش حیاتی در گردشگری و سرمایهگذاری دارد.
خصوصیسازی میتواند بهرهوری را افزایش دهد، اما واگذاری یک دارایی استراتژیک مانند کیشایر نیازمند دقت نظر بیشتری است. اگر این جنبه در فرآیند واگذاری نادیده گرفته شود، بیش از یک شرکت، بخشی از آینده کیش به خطر میافتد.
در دو سال اخیر، کیشوندان به این موضوع حساس شدهاند و به جمعآوری امضا برای بازگرداندن کیشایر پرداختهاند. سال گذشته بیش از ۱۰ هزار و امسال بیش از ۷ هزار امضا در این راستا جمعآوری شد.
کیش اکنون به یک رویکرد بلندمدت و منسجم نیاز دارد. در کنار چالشهای مدیریتی و فشارهای نظارتی، جزیره در آستانه تصمیماتی سرنوشتساز قرار دارد. نکته حیاتی این است که آیا این تصمیمات در راستای استراتژی جامع برای آینده کیش اتخاذ میشوند یا به نیازهای آنی و مقطعی محدود میشوند.
اقتصادهای موفق زیرساختهای خود را نه تنها بهعنوان دارایی مالی، بلکه بهعنوان ابزارهای سیاستگذاری ارزیابی میکنند. در کیش، حملونقل هوایی بیشتر از یک وسیله است؛ این «پل هوایی» پایهگذار اقتصاد جزیره است. تصمیمات مربوط به این پل، بر بقای مدل توسعه کیش تأثیر مستقیم دارد.
برای حفظ جایگاه کیش به عنوان مرکز رقابتپذیری ایران، نیاز به تقویت و حفظ زیرساختهای ارتباطی با رویکردی استراتژیک وجود دارد. زمان بسیار有限 است.
