**تنبلی چشم؛ تهدیدی جدی برای بینایی کودکان**
به گزارش خبرگزاری مهر و به نقل از وبدا، محمد شریفی، متخصص چشم پزشکی، به تنبلی چشم یا آمبلیوپی به عنوان یکی از علل عمده کاهش بینایی در کودکان اشاره کرد. وی توضیح داد که برخلاف تصور عمومی، در اکثر موارد مشکل در خود چشم نیست، بلکه مغز به تدریج تصاویر ارسال شده از چشم ضعیفتر را نادیده میگیرد.
شریفی تأکید کرد که سیستم بینایی بشر در سالهای اولیه زندگی توسعه مییابد و در این زمان، اتصالات عصبی بین چشم و قشر بینایی مغز شکل میگیرد. این فرآیند که «دوره حساس تکامل بینایی» نامیده میشود، در تعیین دید طبیعی فرد تأثیر بسزایی دارد.
این متخصص خاطرنشان کرد که اگر در این دوره، یکی از چشمها به دلیل عیوب انکساری، انحراف یا افتادگی پلک نتواند تصویر شفافی به مغز ارسال کند، مغز به تدریج اطلاعات متعلق به آن چشم را نادیده میگیرد و همین امر باعث بروز آمبلیوپی میشود.
وی در ادامه به مفهوم «انعطافپذیری عصبی» اشاره کرد و گفت که مغز کودکان به دلیل این ویژگی، در صورت تشخیص و درمان به موقع، میتواند مسیرهای عصبی مرتبط با چشم ضعیف را تقویت کند. شریفی افزود که پوشاندن چشم سالم و وادار کردن چشم ضعیف به فعالیت در این دوره حساس، میتواند به تقویت ارتباطات عصبی کمک کند.
در مورد بزرگسالان، شریفی گفت که با وجود برخی تحقیقات پیرامون روشهایی مانند تحریک مغناطیسی مغز، نتایج این مطالعات محدود است و درمانهای استاندارد هنوز مهمترین گزینه برای کودکان به شمار میرود.
**زمان مناسب برای تشخیص**
شریفی همچنین بر اهمیت غربالگری و معاینه چشم کودکان پیش از ورود به مدرسه تأکید کرد. هر چه زودتر آمبلیوپی تشخیص داده شود، احتمال موفقیت درمان بیشتر خواهد بود. به والدین توصیه کرد که حتی در صورت عدم وجود علائم، کودکان خود را برای معاینه به متخصص چشم معرفی کنند.
این متخصص به تأثیر تأخیر در شروع درمان اشاره کرد و افزود که این تأخیر میتواند شانس دستیابی به بینایی مطلوب را کاهش دهد و لذا پیگیری منظم درمان ضروری است.
**خطرات بلندمدت تنبلی چشم**
شریفی در نهایت به عواقب درمان نشدن آمبلیوپی اشاره کرد و گفت که عدم درمان این اختلال میتواند در بزرگسالی خطر جدی برای بینایی گردد. اگر چشم سالم دچار آسیب یا بیماری شود، چشم مبتلا به آمبلیوپی نمیتواند بینایی کافی را جبران کند.
این متخصص خاطرنشان کرد که بیتوجهی به این اختلال در دوران کودکی تنها به کاهش دید در آن سالها محدود نمیشود، بلکه میتواند تهدیدی برای کیفیت بینایی در طول زندگی فرد باشد.
