به گزارش خبردونی، ناصرالدینشاه قاجار در تاریخ چهارشنبه ۲ رجبت ۱۲۸۷ (معادل ششم مهر ۱۲۴۹) در خاطرات خود اشاره کرده است که سه ساعت از صبح گذشته و در ساعت ۹ سوار بر کالسکه شده است. وزیر خارجه و چند تن دیگر نیز وی را همراهی میکردند. هدف آنها سفر به «امیرآباد» در زرندیه واقع در ساوه بود که آدرس آن دو فرسنگ و نیم دورتر بود. در مسیر، مناظر متنوعی از جمله دهات و کوههای سیاهرنگ به چشم میخورد.
ناصرالدین شاه خاطرنشان کرد که مسیر کالسکه مناسب بود و پس از گذر از ده «اسفرجان»، به ویژگیهای خانههای زرند اشاره کرد که شباهتی به ده ترکمانهای قورق سهپایه داشتند. درختان در دهات بسیار کم بود، اما باغهایی در خارج از آنها موجود بود. در دامنه کوه، باغی زیبا نیز وجود داشت که به «اسماعیلآباد» تعلق داشت و متعلق به هادیخان زرندی بود، هرچند وضعیت باغ چندان مناسب نبود.
پس از ترک باغ، شاه و همراهان به تپهای مشرف به جلگه رفته و با دوربین وضعیت اطراف را مشاهده کردند. در فاصلهای، دهی آباد به نام «زاویه» با قلعهای محکم و عمارت زیبا به ویژگیهای آن اضافه میکرد. این مکان به محمدمرادخان سرتیپ زرندی تعلق داشت. شاه همچنین اشاره کرد که ده «خانیآباد» زیر تپهای واقع شده و برای زوار و کاروانها مناسب بود.
در ادامه، معیر و دیگر افراد در ناهار حاضر بودند که طی آن عرفانچی به خواندن روزنامه پرداخت. پس از ناهار، در مسیر بازگشت به کالسکه، دهی به نام «قاسمآباد» در سمت راست و ده «دستجرد» در سمت چپ به چشم میخورد که قلعهای در آن وجود داشت.
در این سفر، شاه متوجه وضعیتی نامناسب بین افراد در اردو شد و از وقوع حادثهای که باعث زخمی شدن یکی از مردان شده بود، آگاه شد. همچنین خبر فوت علیخان، پسر یکی از دوستانش، به خاطر عادات ناپسند به وی گزارش شد.
در شب، یحییخان و دیگر دوستان سر شام گردهم آمدند و در حین بحث، عقربی بر پای ناصرالدینشاه ظاهر شد که موجب ترسش شد، اما به لطف محمدعلیخان، آن موجود کشته شد و در نهایت شاه شب را در آرامش سپری کرد.
