به گزارش خبردونی، انسانهای امروزی تمایل دارند که خود را نسبت به نیاکان منقرضشده خود برتر بدانند. اما در زمینه قدرت بدنی، نئاندرتالها بهوضوح از ما قویتر بودند. «استیون ای. چرچیل»، دیرینهشناس انسانی در دانشگاه دوک و نویسنده کتاب «کمیاب بر پهنه زمین: زیستشناسی، باستانشناسی و بومشناسی نئاندرتالها» اظهار کرد که آنها از نظر عضلات و ساختار استخوانی، مزیتهای قابل توجهی داشتند. این ویژگیها به آنها کمک کرد تا در شرایط سخت اقلیمی اوراسیا در زمان یخبندان دوام بیاورند، تا زمانی که «انسانهای خردمند» ظاهر شدند.
از قرن نوزدهم، کشفیات متعددی از بقایای نئاندرتالها به دست آمده، با وجود این، «بِنسه ویولا»، دیرینمردمشناس دانشگاه تورنتو، به این نکته اشاره میکند که بسیاری از این بقایا تنها شامل تکههای کوچک مانند دندانها هستند. او همچنین به کسری از اطلاعات موجود در مورد جنس مؤنث نئاندرتالها اشاره میکند، که این مسائل برآورد دقیق قدم و وزن آنها را پیچیده کرده است.
تحقیقات نشان میدهد که نئاندرتالها از لحاظ قدرت بدنی به مراتب قویتر بودند. به گفته «لیبی دبلیو. کوگیل»، انسانشناس زیستی در دانشگاه میسوری، آنها از نظر فیزیکی قوی و عضلانی بودند، بهگونهای که در مواجهه با آنها، کسی تمایلی به درگیری نداشت.
هرچند بازوی راست نئاندرتالها بهطور خاص به اندازه قابل توجهی از بازوی چپ بزرگتر بود، کوگیل بیان میکند که این نسبت در انسانهای امروزی تنها در ورزشکاران حرفهای دیده میشود. نئاندرتالها ممکن است دامنه حرکتی بیشتری در دستهایشان داشته باشند که این نیز به مزیتهای فیزیکی آنها افزوده است.
علاوه بر این، جثه کوتاهتر و تنومندتر آنها به حفظ گرما در اقلیمهای سرد کمک میکرد. کوگیل بیان میکند که انسانهای مدرن ساکن مناطق سرد نیز به ویژگیهای مشابهی دست یافتهاند. با این حال، ممکن است دلایل دیگری نیز برای توسعه ویژگیهای فیزیکی نئاندرتالها وجود داشته باشد. چرچیل بر این باور است که قدرت آنها نتیجه تکامل برای تنظیم دما نبوده است، بلکه به دلیل نیاز به انجام کارهای مختلف از جمله شکار و ساخت وسایل حیاتی بوده است.
در میان نئاندرتالها، شواهدی از شکار پستانداران بزرگ عصر یخبندان وجود دارد، هرچند آنها بیشتر زمان خود را صرف کارهای اجتماعی میکردند. انسانهای خردمند نیز پستانداران بزرگ را شکار میکردند و قدرتی قابل توجه داشتند، در حالی که «بِنسه ویولا» به سبک زندگی کمتحرک امروزی اشاره میکند که بر توان جسمانی ما تأثیر منفی گذاشته است.
ویژگیهای فیزیکی نئاندرتالها تنها به بُعد قدرت بدنی محدود نمیشود. آنها دارای ویژگیهای چهره و استخوانبندی خاصی بودند که آنها را از انسانهای امروزی متمایز میساخت.### شباهتهای نئاندرتالها با انسانهای امروزی
نئاندرتالها با ویژگیهای فیزیکی خاصی مانند ابروهای برجستهتر، بینیهای پهن، گونههای متمایل به عقب و برآمدگیهای خاص در جمجمه شناخته میشوند. با این حال، آنها شباهت بالایی به انسانهای مدرن داشتند. بهعنوان مثال، در مدلهای بازسازیشدهای که در «موزه نئاندرتال» در آلمان به نمایش درآمده، یک نئاندرتال در کت و شلوار به تصویر کشیده شده است. کارشناس این موزه، ویولا، بیان میکند: «اگر شما چنین فردی را در مترو میدیدید، ممکن بود فکر کنید او شخصی بزرگجثه و سرسخت است، اما قطعاً او را به عنوان یک انسان شناسایی میکردید.»
### ریشههای ژنتیکی نئاندرتالی در انسانهای مدرن
تحقیقات اخیر که در ژوئن ۲۰۲۶ منتشر شد، نشان میدهد که فرآیند رشد جنینی در نئاندرتالها و انسانهای امروزی مشابه بوده است. همچنین شواهد نشان میدهد که در دوران بزرگسالی، آمیزشهایی بین این دو گروه اتفاق افتاده، به ویژه میان مردان نئاندرتال و زنان انسانهای مدرن. افرادی که اجدادشان از قاره آفریقا خارج شدهاند، به طور متوسط ۱ تا ۲ درصد از ژنوم خود را از نئاندرتالها به ارث بردهاند.
در واقع، برخی انسانها ممکن است بخشی از قدرت جسمانی خود را مدیون نیاکان نئاندرتالی خود باشند. در یک تحقیق در اوت ۲۰۲۶، تیمی از دانشمندان دیانای خاص نئاندرتالها را شناسایی کردند که به «گیرنده هورمون رشد» مرتبط است. مطالعات آزمایشگاهی نشان داد که سلولهای دارای این گیرنده نئاندرتالی با سرعت بیشتری رشد میکنند. همچنین، انسانهای امروزی که این گیرنده را دارند، به طور میانگین دارای توده عضلانی بیشتری بوده و قدی بلندتر دارند.
### علت انقراض نئاندرتالها
نئاندرتالها با وجود داشتن مغزی بزرگتر از انسانهای امروزی و استفاده از ابزار، لباس و هنر، به دلایلی از صحنه روزگار محو شدند. نظریههای مختلفی در این زمینه وجود دارد، از جمله اینکه انسانهای مدرن ممکن است در درگیریهای مسلحانه پیروز شده، بیماریهایی با خود به همراه آورده و در رقابت برای منابع غذایی از نئاندرتالها پیشی گرفتهاند. برخی نیز بر این عقیدهاند که نئاندرتالها به تدریج در جمعیت انسانهای مدرن از بین رفتهاند. زمان اصلی آمیزش میان این دو گروه حدود ۴۵ تا ۵۰ هزار سال پیش تخمین زده میشود.تاریخ نشان داده است که نئاندرتالها به دلایل مختلفی از جمله تغییرات اقلیمی با چالشهایی مواجه شدهاند. با وجود اینکه دلایل دقیقی برای انقراض آنها وجود ندارد، زندگی در گروههای کوچک و مجزا به عنوان یک عامل مهم در این زمینه شناخته میشود. ویولا، محقق در این حوزه، اشاره میکند که احتمالاً جمعیت نئاندرتالها فاقد تنوع ژنتیکی سالم بوده است. او تأکید میکند که این وضعیت مشابه ازدواجهای فامیلی در خاندانهای سلطنتی اروپا بوده که در نهایت به تنزل ژنتیکی منجر میشود.
در مقابل، انسانهای امروزی با جمعیتی بسیار بالاتر و ساختار اجتماعی پیچیدهتری مواجه بودند که روابط خویشاوندی را کاهش میداد و به آنها این امکان را میداد تا از مزایای فناوریهای پیشرفتهتری بهرهمند شوند. زبرگ، پژوهشگر دیگری در این زمینه، خاطرنشان میکند که تعداد بیشتر انسانها به طور کلی سبب برتری آنها نسبت به نئاندرتالها شده است.
با این حال، زبرگ در صحبتهای خود به این نکته تأکید میکند که نباید دستاوردهای نئاندرتالها را ناچیز شمرد. او بیان میکند که نئاندرتالها برای مدت زمان بسیار طولانی، موفقیتهای زیادی در سکونت در اوراسیا داشتند و آنها به مدت صدها هزار سال گونهای موفق به شمار میرفتند.
منبع: history.com
