**تاریخنگاری مرگ ناصرالدینشاه: یک روایت عجیب**
به گزارش خبردونی، در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵، ناصرالدینشاه برای زیارت حرم شاه عبدالعظیم به این مکان سفر کرد. این سفر بخشی از جشن پنجاهمین سال سلطنت او بود که ناگهان با شلیک گلوله میرزا رضا کرمانی به پایان رسید. یکی از سه گلوله به قلب شاه اصابت کرد و او در صحنه جان باخت.
در آن لحظه، تنها پزشکی که در محل حادثه حاضر بود، شیخ محمدخان احیاءالملک بود. او سالها بعد، این واقعه را برای شیخالملک اورنگ نقل کرد که در سال ۱۳۳۱ در مجله «یغما» منتشر و بعداً در «خواندنیها» مجدداً انتشار یافت.
احیاءالملک بیان کرد که وقتی بر بالین شاه حاضر شد، با مشاهده محل اصابت گلوله به این نتیجه رسید که قلب شاه دیگر کار نمیکند و او حتماً مرده است. اما اتابک اعظم به شدت مخالف اعلام مرگ شاه در حرم بود. پس از اطلاعرسانی پزشک، اتابک از او خواست تا بهجای اعلام وفات، وانمود کند که شاه بهبود یافته است.
از اینجا، یکی از غیرمعمولترین صحنههای تاریخ آغاز میشود. درباریان برای جلوگیری از افشای مرگ شاه، جسد او را بر روی صندلی نشاندند. مردی پشت شاه قرار گرفت و دستان او را از زیر لباسش حرکت میداد تا به نظر برسد او زنده است. حتا برای مرتب کردن سبیل شاه نیز اقدام کردند و عینک یاقوت کبود را بر چشمان او گذاشتند.
جسد شاه سپس با کالسکه به تهران منتقل شد، در حالی که به اطرافیان گفته میشد شاه مجروح شده و گلوله به پایش اصابت کرده است.
به این ترتیب، مرگ ناصرالدینشاه برای مدتی نه با اعلام رسمی، بلکه از طریق یک نمایش عجیب و ترسناک پنهان شد؛ نمایشی که در آن پیکر بیجان شاه نقش نهایی خود را ایفا میکرد.
