به گزارش خبرگزاری خبردونی، زندگی آدولف داسلر از سوم نوامبر ۱۹۰۰ [۱۲ آبان ۱۲۷۹] آغاز شد. او چهارمین فرزند خانواده داسلر، متشکل از کریستوف و پائولینه، بود و از همان ابتدا در محیطی پر از شور و شوق زاده شد. خواهران و برادران بزرگترش، فریتس، ماری و رودولف، به ترتیب متولد ۱۸۹۲، ۱۸۹۴ و ۱۸۹۸ بودند. در زمان تولد آدی، شهر هرتسوگنآوراخ در فرانکونیای میانه، تنها چهار هزار نفر جمعیت داشت و عمده مردم آن در کارگاههای کفاشی مشغول به کار بودند.
پائولینه، مادر آدولف، در خانهای رختشویی کوچک اداره کرده و آدی نیز با تحویل لباسها به مشتریان به او کمک میکرد. در مقابل، پدرش کریستوف داسلر او را با دنیای کفاشی آشنا کرده بود. آدی در سال ۱۹۱۳ تحصیلات خود را به پایان رسانده و به خواسته پدرش کارآموزی نانوایی را آغاز کرد، اما این شغل نتوانست توجه او را جلب کند. او به ورزش علاقه داشت و این علاقه با دوستیاش با فریتس زِلاین که او هم apasionado برای ورزش بود، قوت گرفت. هر دو به فعالیتهای ورزشی متنوعی، از دوومیدانی تا فوتبال و بوکس، علاقهمند بودند.
آدی و فریتس به حدی از ورزش لذت میبردند که دوست داشتند خود را در نقشهای مختلف ورزشی تصور کنند. بنابراین، طبیعی بود که کارآموزی در نانوایی برای آدی جذاب نباشد. پس از پایان دوره کارآموزی و عمل به وعدهاش به پدرش، آدی تصمیم به تغییر حرفهاش گرفت.
### ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲؛ ابداع و آغاز تولید کفشهای ورزشی
آدی داسلر که خود ورزشکار پرشوری بود، همچنین ناظر دقیقی بر نیازهای ورزشکاران بود. او متوجه شده بود که ورزشکاران در رشتههای مختلف به کفشهای تخصصی نیاز دارند و این نقص را یک مشکل اصلی دانست. او با ایدهای ساده اما تأثیرگذار به این نتیجه رسید که کفشهای متناسب با رشتههای ورزشی میتواند به بهبود عملکرد کمک کند.
این ایده زمینهساز تغییراتی در دنیای ورزش شد؛ آدی به این باور رسید که کفشهای علمی و مطمئن میتوانند به موفقیت ورزشکاران کمک کنند. او هدفش را بر اساس تولید کفشهای بهتر برای افزایش کارایی ورزشکاران طراحی کرد. قبل از تحقق این آرزوی بزرگ، آدی مجبور بود دوره خدمت سربازیاش را در اکتبر ۱۹۱۹ به پایان برساند.
پس از مرخص شدن، آدی تصمیم گرفت رختشویخانه مادرش را به یک کارگاه کفاشی تبدیل کند. همکاری با کارل تِسِش، یک کفاش مجرب، در سال ۱۹۲۰ آغاز شد و طراحی کفشهای ورزشی و صندل را شروع کردند. در دوره پس از جنگ جهانی اول، آلمان با بحران اقتصادی دست و پنجه نرم میکرد و چالشهای زیادی در زمینه تأمین مواد اولیه وجود داشت.
آدی برای گذران زندگی به تعمیر کفشهای شهروندان هرتسوگنآوراخ روی آورد و مواد اولیه را از مصارف نظامی تأمین میکرد. با وجود مشکلات تامین انرژی الکتریکی، آدی با ابتکار عمل خود یک دستگاه فرز چرم را به یک دوچرخه وصل کرد تا به تولید کفشها ادامه دهد.### معرفی آدی داسلر و تأسیس آدیداس
آدی داسلر، مؤسس برند مشهور آدیداس، با شروع فعالیتهای خود در صنعت کفشهای ورزشی به مدتی بس پرثمر دست یافت. او نخستین کارمند خود، یوزف «زِپ» اِرهارت، را بهعنوان نیروی راهانداز دستگاهها منصوب کرد که با رکاب زدن دوچرخه، انرژی لازم برای تحرک دستگاهها را تأمین میکرد.
داسلر برای معرفی محصولاتش به باشگاههای ورزشی منطقه، نمونههایی از کفشها ارسال میکرد تا بازیکنان و مربیان بتوانند با کیفیت کار او آشنا شوند. این تلاشها منجر به دریافت سفارشهای متعددی شد. آدی وقت زیادی را صرف اصلاح و بهبود مدلهای کفشهایش میکرد و حتی خود نیز آنها را امتحان مینمود.
#### 1923 تا 1927: تأسیس کارخانه کفش ورزشی برادران داسلر
رودولف، برادر آدی که دو سال بزرگتر بود، ابتدا به دنبال حرفهای در پلیس بود؛ اما در ژوئیه 1923 به تیم آدی پیوست. آنها شرکت «کارخانه کفش ورزشی برادران داسلر» را تأسیس کرده و در سال 1924 در دفتر ثبت تجاری نامنویسی کردند.
دو برادر مسئولیتها را بر مبنای تواناییهای خود تقسیم کردند؛ آدی با تمرکز بر توسعه فنی و رودولف با استقبال از بازار. در اوایل، سرمایهگذاری آنها با تولید روزانه 50 جفت کفش و به کارگیری 12 کارگر با چالشهایی مواجه شد. در این زمان، محصولات آنها شامل کفشهای فوتبال و دوومیدانی بود.
این دو برادر با همت و همکاری توانستند از بحرانهای اقتصادی عبور کنند و تا سال 1926، تقاضا برای محصولاتشان به طرز چشمگیری افزایش یافت. پس از آن، آنها فضای جدیدی در کارخانهای نزدیک ایستگاه قطار هرتسوگنآوراخ را برای تولید بیشتر اجاره کردند و تولید را به 100 جفت کفش در روز رساندند.
#### 1928 تا 1936: موفقیتهای المپیکی و ازدواج با کته
در سال 1928، آدی داسلر در بازیهای المپیک تابستانی آمستردام با کفشهایی که خودش طراحی کرده بود، حضور یافت. او به دنبال اثبات نظریه خود بود که ورزشکاران با کفشهای مناسب میتوانند عملکرد بهتری داشته باشند.
آدی به لینا رادکه، دوشیدنی آلمانی، یک جفت کفش دوومیدانی با شش میخ هدیه داد. رادکه با این کفشها توانست رکورد جهانی را در دوی 800 متر بشکند و مدال طلا را به دست آورد. آدی این موفقیت را بهعنوان تأییدی بر نظریهاش مبنی بر تأثیر مثبت کفشهای مناسب بر عملکرد ورزشی میدانست.در سال ۱۹۲۹، برادران داسلر توافقی جدید برای شراکت خود ایجاد کردند و وظایف هر یک از آنها مشخص شد. در همان سال، نخستین اختراعات آنها نیز به ثبت رسید.
از ۱۹۳۰، یوزف وایتسر که مربی تیم ملی دوومیدانی آلمان و ورزشکار سابق بود، به کمک آدی داسلر در توسعه کفشها پرداخت. هدف مشترک آنها، موفقیت تیم دوومیدانی آلمان و بهبود عملکرد ورزشکارانی بود که از کفشهای داسلر استفاده میکردند.
سال ۱۹۳۲ با برگزاری بازیهای المپیک در لسآنجلس همراه بود که در آن شمار زیادی از ورزشکاران با کفشهای داسلر رقابت کردند. همچنین، آدی تصمیم به تحصیل در مدرسه فنی کفشسازی پیرماسنس گرفت و در آنجا با کاتارینا، همسر آیندهاش، آشنا شد. آنها در ۱۷ مارس ۱۹۳۴ ازدواج کردند.
پس از آن، خواهر کِته، ماریانه، به هرتسوگنآوراخ نقل مکان کرد و در شرکت داسلر مشغول به کار شد تا از خواهرش حمایت کند. آدی و کِته صاحب پنج فرزند شدند، با هورست که در ۱۹۳۶ به دنیا آمد، به عنوان تنها پسر خانواده و سپس دخترانشان: اینگه، کارین، بریگیته و زیگرید.
در سال ۱۹۳۶، آدی فرصتی بینظیر پیدا کرد تا کفشهایش را در بازیهای المپیک برلین به نمایش بگذارد. جسی اوونز، دونده مشهور آمریکایی، با پوشیدن کفشهای داسلر، چهار مدال طلا کسب کرد و توجه جهانی را جلب کرد. این موفقیت، آدی را در عرصه جهانی به اوج رساند و کفشهای او به نمادی از برتری در دنیای ورزش تبدیل شدند.
کفشهای داسلر با طراحی سبک و میخهای ویژه خود، ایران یک نسل نو از ورزشکاران را به خود جلب کردند. در این المپیک، ورزشکارانی که کفشهای داسلر را پوشیده بودند، موفق به شکستن رکوردهای جهانی و به دست آوردن تعداد زیادی مدال شدند.پس از به قدرت رسیدن حزب نازی در آلمان در سال 1933، آدی و برادرش رودولف تحت فشار قرار گرفتند تا به این حزب بپیوندند. عضویت در حزب نازی برای ادامه فعالیت تجاریشان ضروری بود و این اقدام به حفظ شغل بیش از 100 کارگر شرکت آنها کمک میکرد. عدم عضویت میتوانست به کسبوکارشان آسیب برساند و امنیت شغلی کارگران را در خطر بیندازد.
آدی هیچ علاقهای به فعالیتهای سیاسی نداشت و بیشتر به رقابت ورزشی اهمیت میداد. او مهارتهای فنی خود را در حوزه ورزش به کار گرفت و بهعنوان ناظر لیگ ورزشی «جوانان هیتلری» در شهر فعالیت کرد. هدف او حمایت از ورزشکاران، بدون توجه به گرایش سیاسی، مذهب یا قومیت آنها بود. یکی از اقدامات او در المپیک 1936، همکاری با جسی اوونز، ورزشکار سیاهپوست آمریکایی، بود که نشان میدهد او به سیاست علاقهای نداشت.
در سال 1938، آدی و رودولف با افتتاح کارخانه جدیدی در خیابان وورتسبورگر در هرتسوگنآوراخ، به تقاضای پس از المپیک پاسخ دادند. این کارخانه با 118 کارگر قادر بود روزانه هزار جفت کفش برای 11 رشته ورزشی تولید کند.
اما با آغاز جنگ جهانی دوم، وضعیت کسبوکار برادران داسلر دچار اختلالات جدی شد. جنگ تواناییهای اقتصادی و ورزشی آنها را کاهش داد و در مقاطعی فعالیت کارخانه بهطور کامل متوقف گردید. با شروع جنگ در سال 1939، آدی و رودولف به خدمت سربازی فراخوانده شدند و آدی از ژوئیه 1940 بهعنوان اپراتور بیسیم در نیروی هوایی آلمان مشغول به کار شد. در این اوضاع، تولید کارخانه به شدت کاهش یافت و «کارخانه شماره 2» نیز تعطیل شد.
در 23 ژانویه 1941، آدی از خدمت نظامی مرخص شد و به کارخانه دستور تولید 10 هزار و 500 جفت کفش ورزشی برای ارتش آلمان داده شد.
در این میان، تنشها میان دو برادر نیز افزایش یافت. آدی و رودولف در مسائل تجاری با یکدیگر اختلاف نظر داشتند. آدی بر توسعه و بهبود کفشها تأکید داشت در حالی که رودولف بیشتر به سودآوری شرکت توجه میکرد. اختلافات زمانی شدت گرفت که رودولف در سال 1943 به خدمت سربازی اعزام شد و نگران بود که آدی توانمندی لازم برای مدیریت شرکت را ندارد.**افزایش تنش میان دو برادر داسلر**
در پی تغییرات مدیریتی، آدی داسلر ضمن مخالفت با پیشنهاد همسرش، فریدل، که میخواست امور شرکت را به نمایندگی از او پیگیری کند، بر این نکته تأکید کرد که این اقدام با توافق قبلیاش با برادرش رودولف در تضاد است. بر اساس این توافق، هرگاه یکی از برادران غایب باشد، دیگری تمام مسئولیتها را بر عهده میگیرد. این اختلاف به تدریج در نامههای بین آنها به لحن خصمانه و تنشآلودی تبدیل شد و روابط آنها را به طرز فاحشی آسیب زد.
آدی با وجود این مشکلات در دوران جنگ، به جدیت به مدیریت شرکت ادامه داد تا از شغل کارمندان مرد کارخانه که همسرانشان به جبههها رفته بودند، محافظت کند. در سال ۱۹۴۳، کارخانه داسلر تنها تولیدکننده کفشهای ورزشی در آلمان باقی ماند، اما کمبود مواد اولیه و افزایش نیروی کار نظامی موجب کاهش ظرفیت تولید شرکت شد. حتی اولویتهای ارتش آلمان نیز به سمت تولیدات نظامی متمایل شده بود.
با صدور دستورالعمل آلبرت اشپیر، وزیر تسلیحات آلمان در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۳، تولید در کارخانه داسلر متوقف شد. آدی به رودولف مشکوک شد و گمان میکرد که برادرش باعث این توقف شده است تا او به خدمت نظامی درآید. در نتیجه، کارخانه از نوامبر ۱۹۴۳ به تولید قطعات نظامی برای شرکتهای محلی پرداخت.
**آغاز دوره جدید در پس از جنگ**
پس از پایان جنگ در مه ۱۹۴۵، آدی سعی در احیای کسبوکار کفشهای ورزشی داشت. دولت آمریکا به دنبال حمایت از احیای اقتصاد آلمان، به او کمک کرد. آدی با ارتباطاتی که با افسران نظامی آمریکایی داشت، توانست به برخی مواد و تجهیزات دسترسی پیدا کند و از آنها برای تولید کفشها استفاده کند. با خلاقیت بالا، موادی مانند پارچه لاستیکی و برزنتهای باقیمانده را به تولیدات ورزشی تبدیل کرد.
در این شرایط سخت، آدی داسلر توانست با ابتکار خود روند تولید را احیا کند و بار دیگر بر روی پای خود بایستد.### تولد آدیداس: بحرانها و جدایی برادران داسلر
در دوران پس از جنگ جهانی دوم، آدی داسلر بهدلیل کمبود چرم، به تولید محصولاتی روی آورد که هرچند کیفیت لازم را نداشتند، اما در آن زمان به عنوان جایگزینی ضروری محسوب میشدند. اما در سال 1946، آدی با بحران جدیتری مواجه شد. در جریان نازیزدایی، بهعنوان یکی از اعضای حزب نازی شناخته شد و از مالکیت کسبوکارش منع گردید.
به منظور دفاع از خود، آدی با گواهی کارکنان و شخصیتهای مشهور شهر هرتسوگنآوراخ، ثابت کرد که هرگز از حامیان فعال حزب نازی نبوده است. یکی از دوستان یهودی او نیز گواهی داد که آدی به او در برابر نازیها پناه داده بود. در 30 ژوئیه 1946، مقامها اتهامات را کاهش دادند و آدی بهعنوان “مجرم کماهمیت” طبقهبندی شد. او تحت دو سال آزمایشی قرار گرفت و اجازه یافت فعالیتهایش را از سر بگیرد.
در 22 سپتامبر 1946، آدی به رده خفیفتری بهنام “پیرو” ارتقا یافت و در فوریه 1947 بهعنوان مالک و مدیر شرکت خود به کار بازگشت.
### جدایی برادران داسلر و ظهور آدیداس
در سال 1948، آدی و برادرش رودولف تصمیم به جدایی از یکدیگر گرفتند. این تصمیم نتیجه اختلافات سالهای طولانی بود و بهخصوص با اتهام رودولف مبنی بر ایجاد مشکلاتی برای او در سال 1945 شدت یافت. آدی توانست نشان دهد که این اتهام بیاساس بوده است.
این جدایی نهتنها به تضعیف شرکت انجامید، بلکه سبب پایان ارتباط بین دو برادر شد. آدی کارخانه نزدیک ایستگاه قطار را حفظ کرد، در حالی که رودولف کارخانه واقع در خیابان وورتسبورگر را در اختیار گرفت و برند “پوما” را تأسیس کرد. نزدیک به دو سوم کارکنان، آدی را در این راه همراهی کردند.
آدی ابتدا شرکتش را با نام «آدولف داسلر – تولید کفشهای ورزشی ویژه» ثبت کرد. اما در سال 1949، در هنگام ثبت رسمی، به نام شرکت حرف “i” را با دست اضافه کرد، چون نام «addas» پیشتر ثبت شده بود. پیش از این، آدی کفش футбالی طراحی کرده بود که دارای سه نوار موازی بود؛ نوآوری که به تدریج به شناسه تجاری آدیداس تبدیل شد.### آدی داسلر و تأسیس آدیداس: داستان یک پیشگام در صنعت ورزشی
با پایان جنگ جهانی دوم و فرایند جدایی دو برادر، آدی داسلر یک دهه جدید را به عنوان بنیانگذار برند آدیداس آغاز کرد. همسرش، کته، نیز نقش پررنگی در پیشبرد کسبوکار داشت و بر فروش محصولات تمرکز کرد. این دو، به عنوان میزبانانی صمیمی و خوشبرخورد، فضای خوبی برای تعامل با ورزشکاران و توزیعکنندگان فراهم کردند. ستارههای ورزشی از نقاط مختلف جهان به خانه داسلرها میآمدند تا تجربه خود را در خصوص کفشهای ورزشی به اشتراک بگذارند و به این ترتیب دوستیهای عمیقی شکل گرفت.
کته داسلر در این میان با تواناییهای بینظیر خود به عنوان رابط برند آدیداس شناخته میشد و به خوبی نیازها و دغدغههای ورزشکاران را درک میکرد. او نقشی کلیدی در تبدیل نبوغ فنی آدی به موفقیت تجاری ایفا کرد، تواناییهایش او را به شخصیتی محبوب در میان خردهفروشان تبدیل کرد.
آدی داسلر به همسرش به عنوان مشاور اصلیاش وابسته بود و این آزادی عمل به او امکان میداد که بر طراحی کفشهایی تمرکز کند که به نیازهای ورزشکاران پاسخ دهند. او با دقت و وسواس حرکات ورزشکاران را مطالعه میکرد و حتی در سنین بالاتر، به فعالیت در ورزشهای مختلف ادامه میداد تا شناخت بهتری از الزامات طراحی کفشها به دست آورد.
این خلاقیت آدی موجب طراحی کفشهای ویژه برای انواع رشتهها، از جمله دوومیدانی، فوتبال و تنیس شد. او تجربههای پیشین ورزشکاران را بهخوبی درک میکرد و اولین کسانی بود که توجه جدی به نیازهای ورزشکاران در طراحی کفشها داشت.
آدی نهتنها به دنبال نوآوری بود، بلکه بسیاری از روشها را برای نخستین بار امتحان میکرد. مصاحبههای او با ورزشکاران، آگاهیهای مفیدی را برای او به ارمغان میآورد و او را به شخصی صمیمی در نظر آنها تبدیل میکرد. خاطرات تلویزیونی هنگام پخش مسابقات ورزشی، دقت او را در بررسی حرکات ورزشکاران نشان میداد و یادداشتهایش گواهی بر اشتیاقش به جزئیات و نوآوری در طراحی بودند.
در واقع، آدی داسلر به عنوان یک رهبر خلاق در دنیای ورزش، یاد گرفته بود که چگونه به نیازهای ورزشکاران پاسخ دهد و با تعهد و پشتکار خود، تحولی در صنعت کفشهای ورزشی ایجاد کند.**آیدی داسلر و تأسیس آدیداس؛ داستانی از موفقیت و نوآوری**
آدی داسلر، صاحب برند معروف آدیداس، در مسیر شهرت و موفقیت خود همواره ایدهها و نکتههای جدیدی را یادداشت میکرد. او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیتهای دنیای ورزش، به تیم ملی فوتبال آلمان مشاوره میداد و به خصوص در زمینه کفشهای ورزشی فعال بود. لقب «کفاش ملی» به او نسبت داده شده بود، چراکه آدی به مشکلات بازیکنان گوش میداد و پیش از هر مسابقه با توجه به شرایط جوی و زمین، راهنماییهایی در خصوص نوع میخهای کاربردی ارائه میکرد. جمله معروف سپ هربرگر، سرمربی تیم ملی، که به آدی میگفت «آدی، میخها رو ببند!» به یک افسانه تبدیل شد.
در فینال جام جهانی ۱۹۵۴ در سوئیس، آلمان در مقابل مجارستان قرار گرفت. آدی در نیمه اول تغییراتی در کفشهای بازیکنان ایجاد کرد و میخهای بلندتری را به آنها بست. این تغییر باعث شد آلمان در زمین گلآلود بهتر عمل کند و در نهایت با نتیجه ۳ بر ۲ قهرمان شود. این مسابقه به نام «معجزه برن» مشهور شد و نقطه عطفی برای آدیداس به شمار میآید.
تا سال ۱۹۵۲، آدیداس تنها به تولید کفش مشغول بود، اما در آن سال یک ساک ورزشی به عنوان نخستین محصول غیرکفشی تولید کرد. این برند پس از آن با محصولات جدیدی نظیر پوشاک و توپهای ورزشی به بازار آمد و در سال ۱۹۵۵ کارخانهای در هرتسوگنآوراخ افتتاح کرد. در سال ۱۹۵۹، شعبهای در فرانسه تأسیس شد که مدیریت آن به پسر آدی، هورست، سپرده شد. هورست نیز همچون پدرش علاقهمند به ورزش بود و در رشد و توسعه این شعبه نقش مؤثری ایفا کرد.
تمامی فرزندان آدی نیز در کسبوکار خانوادگی سهم داشتند. اینگه ارتباطات شرکت را با دنیای ورزشی تقویت میکرد، کارین مسئولیت تبلیغات و روابط عمومی را بر عهده داشت، بریژیت مشتریان بینالمللی را مدیریت میکرد و زیگرید بر فعالیتهای مربوط به منسوجات نظارت داشت. همچنین ماریان، خواهر کِته، تا زمان بازنشستگی مدیریت فروش را بر عهده داشت.
در دهه ۱۹۶۰، آدیداس به بزرگترین تولیدکننده کفشهای ورزشی در جهان تبدیل شد و ۵۵۰ کارمند داشت. این برند با تولید ۲۲ هزار جفت کفش در روز و دارا بودن ۱۶ کارخانه، موفقیت قابل توجهی را کسب کرد.
آدی داسلر با وجود این موفقیتها، همواره شخصیتی فروتن باقی ماند و تمایل چندانی به جلب توجه نداشت. او بیشتر وقت خود را صرف آزمایش اختراعات جدید و تبدیل ایدههای نو به محصولات کارآمد میکرد. داسلر dozens اختراعات خود را به ثبت رساند تا ایدههایش در برابر رقبا حفظ شود، و نوآوریهایی مانند بهبود میخهای پیچی را به جهان ورزش معرفی کرد.### نوآوریها و دستاوردهای آدی داسلر در عرصه ورزش
کفشهای فوتبال و استفاده از میخهای قابل تعویض برای دوندگان دوومیدانی، به علاوه بهکارگیری زیرههای نایلونی به منظور کاهش وزن، از جمله ابداعات آدی داسلر به شمار میرود. او علاوه بر کارکرد، به کاهش وزن کفشها نیز اهمیت ویژهای میداد. از همان ابتدا، وزن کم و انعطافپذیری ویژگیهای اصلی کفشهای او بودند که آنها را از دیگر محصولات متمایز میکرد. داسلر با تشویق به تولید چرمهای نازک و مقاوم، وزن کفشها را به تدریج به ۱۴۰ گرم کاهش داد.
موفقیت ورزشکاران که ارتباط عاطفی نزدیکی با آنها داشت، یکی از عوامل محرک آدی برای ادامه فعالیتهایش بود. او که در سالهای اولیه دهه ۱۹۶۰ همکاری نزدیکی با پزشکان ارتوپد و متخصصان پزشکی ورزشی داشت، به تولید کفشهای پیشرفته ورزشی برای فوتبالیستها و دوندگان آسیبدیده روی آورد. یکی از موارد خاص طراحی او کفش سفارشی برای اوه زلر بود که به دلیل آسیبدیدگی تاندون آشیل، در بازی معروفی برابر انگلستان از آن استفاده کرد.
اعتبار آدی داسلر تنها محدود به عرصه ورزشی نبود. او در سال ۱۹۶۸ موفق به دریافت نشان «صلیب شایستگی جمهوری فدرال آلمان، درجه یک» و در سال ۱۹۷۴ نشان «شایستگی بایرن» شد که نشانه تأثیرگذاری او در عرصههای مختلف است.
در آستانه بازیهای المپیک مکزیکوسیتی در سال ۱۹۶۸، تغییراتی در سطح پیستهای دوومیدانی رخ داد و میخهای بلند دیگر کارآیی نداشتند. رقبای داسلر اقدام به طراحی کفشهایی با سوزنهای ظریف کردند، اما به دلیل افزایش خطر آسیبدیدگی، کمیته المپیک استفاده از این کفشها را ممنوع کرد. در این شرایط، آدی با طراحی میخهای مثلثی شکل، راهحلی ارائه کرد که نه تنها در سطح جدید گیر نمیکرد، بلکه فشار وارد بر تاندونهای ورزشکاران را کاهش میداد. این نوآوری به افزایش مدالآوری دوندگان در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ انجامید.
از دیگر دستاوردهای آدی داسلر میتوان به همکاریاش با محمدعلی و جو فریزر در «مبارزه قرن» و همچنین طراحی کفشهای تنیس برای استن اسمیت اشاره کرد. این کفشها بعدها به یکی از محبوبترین مدلهای روزمره تبدیل شدند.
در دهه ۱۹۷۰، آدی داسلر به فشارهای مالی در ورزش واکنش نشان داد و نسبت به ورزشکارانی که براساس دستمزد انتخاب میکردند، احساس نارضایتی میکرد. این نگرشها به وضوح مسیر زندگی حرفهای او را شکل داد.### خواسته آدی داسلر از ورزشکاران
آدی داسلر، بنیانگذار برند مشهور آدیداس، به دنبال این بود که ورزشکاران کفشهای او را به عنوان بهترین گزینههای موجود در بازار انتخاب کنند و از آنها به عنوان ابزاری برای دستیابی به موفقیتهای بزرگ بهرهگیرند.
اعتماد ورزشکاران به نوآوریهای آدی محدود به عرصه ورزشی قهرمانی نمیشد. در سال ۱۹۶۳، تعداد زیادی از ورزشکاران درخواست کردند که او کفشی طراحی کند که علاوه بر استفاده در رختکن، قابلیت استفاده در زمان دوش گرفتن را نیز داشته باشد. پاسخ آدی به این درخواست، طراحی آدیلِت (Adilette) به عنوان نوعی صندل مدرن با رویه لاستیکی بود. در آن زمان، هیچکس تصور نمیکرد که این محصول نهتنها به یکی از پرفروشترین کالاهای آدیداس تبدیل شود، بلکه به محبوبیت و جایگاه خاصی در زندگی روزمره نیز دست یابد.
### ورود آدیداس به دنیای پوشاک ورزشی
در سال ۱۹۶۷، آدی نخستین گرمکن دوومیدانی را با سه نوار معروف آدیداس تولید کرد. ورزشکاران با استفاده از این لباس میتوانستند قبل و بعد از مسابقات بپوشند. این اقدام زمینهساز گسترش لباسهای ورزشی در بازار پوشاک روزمره و افزایش قابل توجه دیدهشدن برند آدیداس بود.
### چالشهای داسلر در دهه ۱۹۷۰
اما دهه ۱۹۷۰ برای آدی با چالشهای زیادی همراه بود. او با از دست دادن اعضای خانوادهاش مواجه شد و به آخرین بازمانده نسل خود تبدیل گردید. برادرش، رودولف، در سال ۱۹۷۴ و برادر بزرگترشان، فریتس، در سال ۱۹۷۵ درگذشتند. خواهر آدی نیز پیش از آن در سال ۱۹۵۸ دار فانی را وداع گفته بود.
### میراث آدی و کته داسلر
در سال ۱۹۷۸، آدی به عنوان نخستین فرد غیرآمریکایی به «تالار مشاهیر صنعت کالاهای ورزشی» وارد شد. اما در سپتامبر همان سال، او به دلیل بیماری در محافل خانوادگی فوت کرد. این واقعه به پایان دوران ریاست آدی به عنوان «شف» (Chef) منجر شد و پس از او، هیچکس این عنوان را به خود نگرفت.
کته داسلر، همسر آدی، رهبری آدیداس را پس از مرگ او بر عهده گرفت و با تجربه و توانمندی خود، شرکت را به موفقیتهای بیشتری رساند. چند سال پس از این حادثه، آدیداس همچنان به عنوان بزرگترین تولیدکننده کالاهای ورزشی با تولید روزانه بیش از ۲۸۰ هزار جفت کفش در عرصه حاضر بود.
### چالشهای دهه ۱۹۸۰ و انتقال رهبری
با ورود به دهه ۱۹۸۰، رقابت در بازار جهانی کالاهای ورزشی شدت گرفت و کته داسلر نگرانیهایی را نسبت به حفظ میراث کار آدی احساس کرد. او با درخواست از پسرش هورست برای مدیریت شرکت، چالشهای پیش رو را شناسایی کرد. هورست با استراتژیهای تجاری جدید و ارتباطات جهانی خود، تا سال ۱۹۸۴ مدیریت آدیداس را بر عهده گرفت.
در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴، کته به طور ناگهانی درگذشت و این واقعه سرآغاز فصل جدیدی در تاریخ آدیداس بود؛ تغییراتی که پیامدهای آن برای آینده برند قابل پیشبینی نبود.### آدیداس: از تاسیس تا رونق دوباره
شرکت آدیداس که در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد، داستانی پرفراز و نشیب دارد. پس از درگذشت کته داسلر، هورست داسلر در سال ۱۹۸۵ رهبری شرکت را بر عهده گرفت. او تمرکز خود را بر روی گسترش برند آدیداس در بازار سبک زندگی و محبوبیت آن میان ستارههای موسیقی و چهرههای مشهور گذاشت. این تغییر رویکرد موجب شد که محصولات آدیداس به جزئی از زندگی روزمره جوانان و بزرگسالان تبدیل گردد.
اما در تاریخ ۹ آوریل ۱۹۸۷، هورست داسلر به طرز ناگهانی درگذشت و این امر منجر به تغییرات زیادی در مدیریت شرکت شد. برای نخستین بار، آدیداس تحت رهبری یک مدیر غیرخانوادگی اداره شد و این موضوع موجب وارد شدن شرکت به بحرانی مهم گردید. بازار کفشهای ورزشی به شدت رقابتی شده و رقبای مهمی چون نایکی و ریباک وارد میدان شدند.
مدیران آدیداس در این دوران، نتوانستند از روند رو به افزایش محبوبیت دویدن تفریحی بهرهبرداری کنند و در سال ۱۹۸۹ با خسارتهای زیادی مواجه شدند. در نتیجه، چهار دختر داسلر مجبور به انتخاب دشواری شدند: ورود شرکت به بورس یا فروش آن. آنها گزینه دوم را انتخاب کردند و برنار تاپی با خرید ۸۰ درصد سهام، مالک اصلی شرکت شد. اما او نیز نتوانست آدیداس را به روزهای خوب برگرداند.
در نهایت، روبر لویی-دریفوس در سال ۱۹۹۳ مدیریت را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۹۵ آدیداس را وارد بورس کرد. در پی این اقدامات، آدیداس دوباره موفق به احیای خود شد. در سال ۲۰۰۱، هربرت هاینر به عنوان مدیرعامل جدید منصوب گردید و با بهرهگیری از اصول بنیادین آدی داسلر، شرکت را به مسیر موفقیت بازگرداند.
آدیداس امروزه به عنوان دومین تولیدکننده بزرگ محصولات ورزشی در جهان شناخته میشود. این شرکت در سال ۲۰۱۶ بهترین نتایج تاریخ خود را ثبت کرد؛ به گونهای که درآمد ۱۹.۲۹ میلیارد یورو و سود بیش از یک میلیارد یورو را گزارش کرد. کاسپر رورستد، مدیرعامل فعلی آدیداس در سال ۲۰۱۶، با تکیه بر میراث آدی داسلر و فرهنگ کار آن، به تداوم موفقیتهای برند ادامه میدهد.
این روند نشاندهنده تحولی است که آدیداس از یک تولیدکننده محلی به یک برند جهانی تجربه کرده است.
