به گزارش “خبردونی”، شیوه تماشای تلویزیون که از دهههای ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به عنوان یک رسانه جدید وارد زندگی آمریکاییها شد، به طور قابل توجهی دچار تحولاتی شده است. از آن زمان، فناوری تلویزیون به طور مداوم در حال پیشرفت بوده است؛ از ورود تلویزیون رنگی در دهه ۱۹۶۰ گرفته تا تلویزیون کابلی در دهه ۷۰، و سالهای بعد با ظهور دستگاههای ضبط و پخش ویدئو و کیفیت تصویر بالا در اواخر دهه ۹۰، این تغییرات تداوم داشته است. امروزه، تماشای برنامهها از طریق تلفنهای همراه، لپتاپها و تبلتها به اندازه تماشا از صفحه تلویزیون رایج شده است. با این حال، باید گفت که بسیاری از این پیشرفتها در اصل بهبودهایی بر طبق یک سیستم پایهای هستند که از اواخر دهه ۱۹۳۰ کاربرد داشت و ریشههای آن به گذشتههای خیلی دور برمیگردد.
### فناوری اولیه تلویزیون؛ دیسکهای مکانیکی چرخان
هیچ مخترع واحدی نمیتواند به عنوان تنها ایجادکننده تلویزیون شناخته شود. این ایده در واقع پیش از آنکه فناوری آن به وجود آید، در تفکر دانشمندان وجود داشت و گروهی از محققان با همکاری برای توسعه آن تلاش کردند.
ریشههای تلویزیون به دهههای ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ برمیگردد، زمانی که ساموئل اف. بی. مورس تلگراف را توسعه داد؛ سیستمی که قادر بود پیامها را از طریق سیم ارسال کند. سپس در سال ۱۸۷۶، الکساندر گراهام بل با اختراع تلفن امکان ارسال صداهای انسانی را از راه دور فراهم کرد.
بل و توماس ادیسون درباره ساخت دستگاههایی که قابلیت ارسال تصاویر را نیز داشته باشند، نظریات مختلفی طرح کردند. اما در سال ۱۸۸۴، یک مخترع آلمانی به نام پاول نیپکو الگویی را برای انتقال تصاویر از طریق دیسکهای چرخان معرفی کرد که به عنوان “تلسکوپ الکتریکی” نامیده میشد و در واقع شکل ابتدایی تلویزیون مکانیکی بود.
### تلویزیون با لامپهای پرتو کاتدی
اوایل دهه ۱۹۰۰ میلادی شاهد پیشرفتهایی در این فناوری بود. بوریس روزینگ و آلن آرچیبالد کمپبل-سوئینتون به طور مستقل تلاش کردند تا سیستم نیپکو را با استفاده از لامپهای پرتو کاتدی بهبود دهند. این فناوری قبلاً توسط کارل براون توسعه یافته بود و باعث تولد نخستین سیستم تلویزیونی تمامالکترونیک شد.
در همین زمان، ولادیمیر زورکین نیز به عنوان یک مهندس روسی، در سال ۱۹۲۳ ثبت اختراعی به نام “آیکونوسکوپ” را به اتمام رسانید. این دستگاه به تبادل تصاویر با استفاده از لامپهای پرتو کاتدی میپرداخت.
همچنین در سال ۱۹۲۷، جان بِرد نخستین نمایش تلویزیون واقعی را در لندن برگزار کرد و شرکت خود را با هدف توسعه فناوری تلویزیون تأسیس نمود. این شرکت در سال ۱۹۲۸ موفق شد نخستین انتقال تلویزیونی فراآتلانتیک را انجام دهد و ثبت نخستین نمایش تلویزیون رنگی و همچنین تلویزیون سهبعدی نیز به نام او شناخته میشود.
در سال ۱۹۲۹، زورکین سیستم خود را در همایش مهندسان رادیو معرفی کرد، که از جمله حاضرین در آن جلسه دیوید سارنوف، یکی از مسئولان ارشد RCA بود.### تاریخچه تلویزیون و تأثیر آن بر رسانهها
سارنوف، سرپرست شرکت مخابراتی RCA، در دوران تحولات بزرگ تلویزیون در آمریکا نقش کلیدی ایفا کرد. وی که در خانوادهای یهودی و فقیر در مینسک روسیه به دنیا آمده و به نیویورک مهاجرت کرده بود، در حرفه خود به عنوان متصدی تلگراف آغاز به کار کرد. در شب حادثه غمبار کشتی تایتانیک، هرچند مسئول هماهنگی پیامهای اضطراری نبوده، اما در انتشار نام بازماندگان کمکهای شایانی کرد.
در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۳۹ (۹ اردیبهشت ۱۳۱۸) در نیویورک، شرکت پخش ملی (NBC) نخستین سرویس تلویزیونی منظم را برای عموم مردم معرفی کرد. در این رویداد، بینندگان نخستین بار توانستند سخنرانی رئیسجمهور روزولت را از تلویزیون مشاهده کنند.
سارنوف به وضوح به ظرفیت بالای تلویزیون به عنوان یک رسانه سرگرمی و ارتباطی پی برد. در سال ۱۹۳۰، وی بهعنوان رئیس RCA منصوب شد و با استخدام مخترع روسی، زورکین، به توسعه تکنولوژی تلویزیون پرداخت. همزمان، فیلو فارنزورث، مخترع جوان آمریکایی، در حال کار بر روی سیستم تلویزیونی خود بود. او ایدهاش را در سن نوجوانی در کلاس شیمی مطرح کرده بود.
در سال ۱۹۲۷، فارنزورث نمونه اولیه نخستین سیستم تلویزیونی تمامالکترونیک را توسعه داد و در پی آن با RCA دچار منازعه حقوقی شد. اداره ثبت اختراعات ایالات متحده در سال ۱۹۳۴ به نفع فارنزورث رأی داد و سارنوف ملزم به پرداخت ۱ میلیون دلار حق امتیاز شد. اگرچه او به عنوان پدر واقعی تلویزیون شناخته میشود، اما هرگز به درآمد زیادی از اختراعش نرسید و در سال ۱۹۷۱، در شرایط مالی نامناسب درگذشت.
درحالیکه بیبیسی در سال ۱۹۳۶ نخستین پخش منظم تلویزیونی را آغاز کرده بود، سارنوف با بهرهگیری از قابلیتهای بازاریابی شرکتش، تلویزیون را در نمایشگاه جهانی نیویورک معرفی کرد. او تحت مدیریت NBC، مراسم افتتاحیه این نمایشگاه و سخنرانی رئیسجمهور روزولت را پخش کرد.
تا سال ۱۹۴۰، استفاده از تلویزیون در ایالات متحده به صورت محدود بود و رادیو هنوز رسانه غالب محسوب میشد. اما در طول دهه ۱۹۴۰، رشد تلویزیون بهمرور افزایش یافت. در سال ۱۹۴۹، پس از پخش برنامه پرطرفدار «تکساکو استار تئاتر»، تعداد دستگاههای تلویزیون در کشور به یک میلیون رسید.
در دهه ۱۹۵۰، تلویزیون به بخش جداییناپذیر زندگی روزمره تبدیل شد. با نفوذ بیشتر تلویزیون، ایستگاههای جدید و برنامههای متنوعتری به وجود آمد و تلویزیون به منبع اصلی سرگرمی در ایالات متحده بدل گردید. مناظرههای تلویزیونی در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۶۰ بهوضوح تأثیر این رسانه را بر نتیجه انتخابات نشان داد.
منبع: www.history.com
