به گزارش خبردونی، غلامحسین ساعدی در یادداشتی انتقادی که در آستانه پایان دولت شاپور بختیار منتشر شد، این دولت را ادامهدهندهی همان ساختار قدیمی و سرکوبگر رژیمهای قبلی توصیف کرد. او بر این باور است که تفاوتی ماهوی بین کابینههای بختیار و پیشینیانش نظیر ازهاری و شریفامامی وجود نداشت و این دولت نتوانسته است به مطالبات انقلابی مردم پاسخ دهد.
ساعدی در این یادداشت تأکید میکند که وضع فرمانها، مصاحبههای تهدیدآمیز، اتکا به نیروهای نظامی و سرکوب انتقادات، نه تنها مشکل را حل نکرد، بلکه مشروعیت دولت را بیش از پیش تضعیف کرد. او تصریح میکند که مردم ایران بهدرستی خواهان سرنگونی دولتی بودند که منافع آن در خدمت سلطنت و حامیان خارجیاش تعریف میشد، نه خواستههای آزادیخواهانه جامعه.
نویسنده همچنین ادعاهای بختیار در خصوص هدایت کشور به سمت «سوسیالدموکراسی» و اصلاح قانون اساسی را بیاساس خوانده و میگوید که دیگر مردم به وعدههای چنین دولتی توجهی ندارند. ساعدی بر این باور است که لحن بختیار بهعنوان نخستوزیر آمرانه و توهینآمیز بود و یادآور شیوهی سخن گفتن نخستوزیران پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ میباشد.
در پایان، ساعدی بختیار را متهم به نسبت دادن تمام اختیارات به خود و در عین حال واگذاری مسئولیت کشتارها به دیگران میکند. او تعطیلی فرودگاهها در آستانه بازگشت آیتالله خمینی، تهدیدهای ضمنی درباره امنیت وی و بازداشتهای شبانه روزنامهنگاران را نشانه ای از ترس دولت از آگاهی عمومی و نقش افشاگرانه رسانهها میداند.
