به گزارش خبرگزاری **خبرآنلاین** به نقل از **اطلاعات آنلاین**، در آستانه ورود امام خمینی (ره) به ایران پس از 14 سال تبعید، اعتصابات در بخشهای مختلف، به ویژه حوزه اقتصادی، شدت یافته بود. دولت بختیار به دلیل ناتوانی در مهار این وضعیت در تلاش بود تا از طریق گفتوگو با شخصیتهای تأثیرگذار انقلاب، اوضاع را کنترل کند.
اگرچه اعتصابات در دو ماه آذر و دی به اوج خود رسیده بود، اما در اوایل بهمنماه 1357، دولت بختیار عملاً دیگر کنترل اوضاع را از دست داده و انقلابیون در حال تصمیمگیری برای مسائل اقتصادی جامعه بودند.
این اعتصابات در صنعت نفت از آخرین روزهای تابستان 1357 آغاز شد پس از کشتار 17 شهریور، که به دنبال آن اعتصابات گسترده ای از پالایشگاه تهران شروع شده و به دیگر شهرها کشیده شد. کارگران نفتی در تهران، و سپس کارکنان پالایشگاههای تبریز، آبادان، اصفهان، کرمانشاه و شیراز، به این اعتصابات پیوستند. این روند تا میانههای دیماه 1357 به طور قابل توجهی تولید و توزیع نفت را کاهش داد و حکومت را به وضعیتی فلج کشاند. اعتصابات این بخش به رهبری انقلابیون پیرو امام خمینی (ره) انجام میشد.
اعتصابات گسترده در صنعت نفت تامین سوخت زمستانی مردم را به چالش کشیده بود. در هشتم دیماه 1357، سه هفته پیش از خروج شاه از کشور، امام خمینی (ره) با صدور حکمی مهندس بازرگان را مامور حل مشکلات نفتی کرد.
در این حکم، امام سه شرط اساسی را مطرح کرد: خروج نظامیان از مناطق نفتی، تولید نفت فقط به اندازه نیاز داخلی و جلوگیری از احتکار مواد نفتی توسط ارتش. هیاتی به سرپرستی بازرگان به جنوب کشور اعزام شد تا شرایط ادامه کار پالایشگاهها را فراهم کند. گزارشی که روزنامه اطلاعات در دوم بهمنماه منتشر کرد، به اقدامات این هیئت اشاره داشت و اعلام کرد که Focus آنها بر رفع نیازهای داخلی بود.
اعضای هیئت به منظور نظارت بر فعالیتها و تشویق کارکنان به ادامه کار به مناطق مختلف سفر کردند. موفقیت اولیه این هیئت در بازگشت تولید نفت به رقم 400 هزار بشکه در روز بود، در حالی که نیاز داخلی به 600 هزار بشکه میرسید. از آنجایی که اعتصابات باعث کمبود تولید معادل 30 میلیون بشکه مواد نفتی شده بود، این موضوع چالشهای جدی برای زیرساختهای کشور ایجاد کرده بود.
ادامه فعالیتها در صنعت نفت بر اساس دستورات امام خمینی (ره) وابسته به عدم صدور نفت به خارج، به ویژه به مقصد اسرائیل و آفریقای جنوبی بود. این مسائل در جریان سفر هیئت به جزیره خارک مورد بررسی قرار گرفت و اعضا با تأیید مستندات، اطمینان حاصل کردند که حدود 70 نفتکش عظیم آماده بارگیری وجود ندارد.از ورود نفت ایران به آبهای سرزمینی کشور خبر میرسد، اما با این وجود، عرضهای برای فروش وجود نداشت و اسکلهها به حالت خاموش و سوت و کور درآمده بودند. در این شرایط، پالایشگاه آبادان، یکی از بزرگترین پالایشگاههای جهانی، با مشکلاتی جدی مواجه بود؛ مخازن این پالایشگاه از مازوت پر شده بود و این مسئله باعث نگرانی در مورد تولید سوخت لازم در کشور شد. با توجه به این وضعیت، به دستور رهبر انقلاب، تصمیم گرفته شد مازوتهای موجود در اولویت به کشورهای مسلمان و سپس به دیگر کشورها به جز اسرائیل و آفریقای جنوبی فروخته شود.
همچنین کمیته تنظیم اعتصابات، که به دستور امام خمینی(ره) در زمینههای مختلف فعالیت میکرد، با چالشی بزرگ روبرو شد. در 7 بهمن 1357، شاپور بختیار در یک گفتوگوی تلویزیونی مدعی شد که ترخیص گندم از گمرکات به اعتبار دولت خود انجام شده است. واکنش کمیته به این ادعای وی بسیار شدید بود و آنها در اطلاعیهای که روز 8 بهمن در روزنامه اطلاعات منتشر کردند، عملکرد “دولت غاصب بختیار” را شدیداً محکوم کردند و اعلام کردند که ماموران دولت حتی در تخلیه و ترخیص گندم مورد نیاز مردم نیز مانعتراشی کردهاند.
در ادامه، در تاریخ 9 بهمن، کمیته هماهنگی اتحادیه کارکنان بانکهای دولتی و خصوصی تصمیم به اعتصاب گرفتند. این کمیته بهمنظور اعتراض به کشتار مردم در روز جمعه 6 بهمن 1357 اعلام کرد که از این تاریخ، بانکها به مدت یک هفته تعطیل خواهند بود. تا پیش از این، تعطیلیها به صورت دورهای و در روزهای زوج انجام میشد، اما از این پس، بانکی بهطور کامل تعطیل خواهد بود.
