در گزارشی از خاطرات ناصرالدینشاه قاجار، مربوط به روز یکشنبه ۲۱ ذیقعهده ۱۲۸۷ (۲۳ بهمن ۱۲۴۹) آمده است که شاه تصمیم به سفر به دستجرد گرفت. او در این سفر که به فاصله سه فرسنگ انجام شد، با وزرای خود از جمله حسامالسلطنه وزیر خارجه سفر کرد. در شروع روز، هوای آفتابی و نسبتاً سرد بود و شاه به همراه مهمانانش از جمله آقای میرزا جعفر و دیگر علما، به تماشای آشتیان پرداختند.
پس از مدتی گشتزنی، شاه سوار بر کالسکه به سمت مشرق حرکت کرد. در این مسیر، کوهها و دشتهای زیبا و تپههای کوچک را مشاهده کرد. در طی سفر، توقفی برای ناهار در تپهای داشتند که به خاطر شدت باد، کمتر توانستند تماشا کنند.
پس از ناهار، مسافرت ادامه یافت و شاه به چند ده کوچک اشاره کرد که از جمله آنها میتوان به رازآباد و سررود اشاره کرد. در این سفر از محله زیزکان، شاه به ارتفاعات دماوند نگاهی انداخت.
در حین عبور از ده آمُره، نکتهای جالب به چشم میخورد که اهالی این ده به لفظ “ماست” حساسیت خاصی دارند و بهطور غیرمنتظره به این موضوع واکنش نشان میدهند.
در ادامه، سفر به قریه جوزا انجام شد و شاه به باغات و کارگاههای رنگرزی در دستجرد اشاره کرد. در پایان روز، بعد از شام، پس از خواندن روزنامههای جدید، شاه به استراحت پرداخت.
این بخش از تاریخ مهم ایران، نشانگر زندگی و سفرهای ناصرالدینشاه و اطلاعات جالبی از زندگی روزمره آن زمان را به ما منتقل میکند.
