به گزارش خبردونی، صادق هدایت، نویسندهای که افکارش جلوتر از زمانهاش قرار داشت، تنها ۳۲ روز پس از ترور حاجعلی رزمآرا، شوهرخواهرش، نتوانست فشار انزوا و طرد اجتماعی را تحمل کند. او روزهایی را که در آن زندگی میکرد “زجرآور” توصیف کرده بود. نزدیکانش اظهار میکنند که بعد از قتل رزمآرا، افرادی که پیشتر به سراغ او میرفتند، ناگهان از او دور شدند و حتی در پاریس، جاییکه برای درمان به آنجا رفته بود، احساس انزوا عمیقتر شد.
صبح دوشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۳۰، هدایت تصمیم نهایی خود را گرفت. پیش از باز کردن شیر گاز، با احتیاط هزینههای مربوط به کرایه خانه و گاز را کنار گذاشت و یادداشتی نوشت که حاوی تلخی و طنز نهانی او بود. مرگی که سکوتآمیز در یک اتاق کوچک رخ داد، اما آثار آن سالها بعد همچنان محسوس بود.
دو روز پس از خودکشی، مصطفی فرزانه، دوست نزدیک هدایت، در نامهای از پاریس به انتشار کوتاه و سرد خبر در روزنامه «لوموند» اشاره کرد که بیشتر بر ارتباط خانوادگی هدایت با رزمآرا متمرکز بود تا بر جایگاه ادبی او. فرزانه نقل میکند که هدایت پیش از مرگ، تعداد زیادی از نوشتههای منتشرنشدهاش را پاره کرد و اظهار داشت: “دیگر نمیخواهم یک کلمه فارسی از من باقی بماند.”
او اعتقاد داشت که هدایت “نویسندهای ساده” نیست، بلکه فیلسوفی است که در محیط خود به درستی درک نشد. به گفته فرزانه، دشواریهایی که هدایت در ایران تجربه کرده و بیمحبتیهایی که حتی در غربت با آن مواجه بود، همگی در تصمیم نهایی او موثر بودند.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
