سعید راد، بازیگر جوانی که از سال ۱۳۵۰ با فیلم «فاتحین صحرا» به دنیای سینما قدم گذاشت و در همان سال با فیلم «خداحافظ رفیق» توجهها را به خود جلب کرد، در اوج فعالیتهای ابتداییاش، مصاحبهای جنجالی با مجله «زن روز» در زمستان ۱۳۵۱ انجام داد. او در این گفتگو که در آن زمان به شدت خبرساز شد، خود را نه تنها یک بازیگر، بلکه یکی از چهرههای اصلی سینمای نوین ایران معرفی کرد و به نقش خود در این صنعت افتخار میکرد.
راد با اعتماد به نفس، خود را در کنار بهروز وثوقی، یکی از پیشگامان سینمای جدی قرار داد و مدعی شد که «بهروز وثوقی و من» نمایندگان واقعی سینمای هنری هستند و دیگر بازیگران در دسته سینماهای تجاری جای میگیرند. او در توضیح این ادعا به اشتغال خود با هشت کارگردان تازهکار اشاره کرد و گفت که این کارگردانها به جای چهرههای مشهور، او را برای نقشهای خود انتخاب کردهاند که نشاندهنده «ایمان و صداقت» او به کارش است.
این بازیگر جوان همچنین خاطرنشان کرد که هدفش از ورود به بازیگری تنها کسب درآمد نبوده است. وی توضیح داد که برای بازی در «خداحافظ رفیق» نه تنها دستمزدی دریافت نکرده، بلکه مبلغی نیز برای این نقش پرداخت کرده است. راد به عنوان یک چهره جدید در سینما شناخته میشود که تحت تأثیر سودجویی مادی تصمیمات خود را اتخاذ نکرده و ۱۴ پیشنهاد را به دلیل کیفیت پایین فیلمنامه رد کرده است.
علاوه بر این، راد درباره تمایل به نقشهای منفی در آثارش، بهویژه در فیلمهایی چون «تنگنا» و «صادق کرده» توضیح داد که نقشهای منفی در سینمای جهانی بسیار مورد توجه هستند و قبول چنین نقشهایی نیازمند شجاعت است. او کامران شیردل و ناصر تقوایی را بهترین کارگردانان خود دانست و تأکید کرد که در سینمای نوین کارگردان عامل اصلی موفقیت است و باید بازیگر همواره انعطافپذیر باشد. در پایان، راد بهروز وثوقی را «مرد اول سینمای ایران» خواند و اظهار داشت که برای او، جوهر کار از شهرت مهمتر است.
