در تاریخ ۳ مه ۱۴۶۹، نیکولو ماکیاولی، فیلسوف و نویسنده مشهور ایتالیایی، متولد شد. او به عنوان یک وطنپرست و حامی قوی وحدت ایتالیا شناخته میشود و تاثیرات بسیاری بر نظریههای سیاسی مدرن گذاشته است. ماکیاولی در سن ۲۹ سالگی به عرصه سیاست فلورانس قدم گذاشت و در سمت دبیر دفاع، با اجرای سیاستهایی که به تقویت این شهر کمک میکرد، خود را متمایز ساخت.
او بهزودی مأموریتهای دیپلماتیک زیادی دریافت کرد و در این راستا با شخصیتهای برجستهای همچون لوئی شانزدهم، پاپ ژولیوس دوم و سزار بورجیا، شاهزادهای حیلهگر از دولت پاپی، دیدار کرد. سزار بورجیا بعدها به عنوان الهامبخش اصلی شخصیت کتاب معروف ماکیاولی، «شهریار»، شناخته شد.
زندگی سیاسی ماکیاولی بعد از سال ۱۵۱۲ به دلیل مشکلاتی با خاندان «مدیچی» رو به افول گذاشت. او به توطئه متهم و به زندان افتاد و مدتی را در تبعید گذراند. کتاب «شهریار» که به مشهورترین اثر او تبدیل شد، با هدف جلب دوباره نظر خاندان مدیچی نوشته شد، هرچند که این کتاب در نهایت نه تنها نظر مثبت آنها را بهدست نیاورد، بلکه مردم فلورانس نیز از او دور شدند.
اگرچه «شهریار» در سال ۱۵۳۲ منتشر شد، اما نسخه اولیه آن در سال ۱۵۱۳ به چاپ رسید. این اثر تصویری از یک رهبر آرمانی ارائه میدهد که اعمال او تحت اخلاقیات قرار نمیگیرد و «هدف، وسیله را توجیه میکند». ماکیاولی هرگز به صحنه سیاسی بازنگشت و با تاسیس دوباره جمهوری فلورانس در سال ۱۵۲۷، تحت سوءظن قرار گرفت و در سال جاری در حالی که از جامعهاش طرد شده بود، درگذشت.
علیرغم شهرت منفی ماکیاولی به خاطر رویکردهای فرصتطلبانهاش، آثار دیگر او، همچون «گفتارهایی بر ده کتاب نخست تیتوس لیویوس» و «تاریخ فلورانس»، نشاندهنده دیدگاههای متعادلتری هستند. هنوز هم واژه «ماکیاولیگرایی» به معنای استفاده از هر وسیلهای برای دستیابی به هدف بدون توجه به درست یا نادرست بودن آن به کار میرود.
