در گفتگویی که به بررسی زبان فارسی و تحولات آن اختصاص داشت، مهندس با نگرش انتقادی نسبت به پیچیدگیهای نوشتاری این زبان اظهار داشت: «چرا باید فرزندان ما در یادگیری نوشتار زبان مادری خود اینقدر دچار دشواری شوند؟» در پاسخ به او، پرسیدم که آیا خواهر دارد؟ او با تعجب گفت: «بله، اما چه ارتباطی دارد؟» پاسخ دادم که نام «خواهر» به خودی خود در تاریخ زبان فارسی تغییرات زیادی داشته است.
بنا بر توضیحات، ۲۵۰۰ سال پیش، ایرانیان به خواهر خود نامی نزدیک به «huvāhar» میدادند که از دو بخش تشکیل میشد: «huva» به معنی «خود» و «har» به معنی «زن». این واژه به معنای «زنی از خویشتن من» بود.
او به عدم وجود صدای خاصی در فارسی امروز اشاره کرد که در گذشته حضور داشت و زبانشناسان آن را با «xw» نشان میدهند. در تلاش برای تسهیل نوشتار، شکل «خوا» به عنوان نماینده این صدا ایجاد شد. با وجود تغییرات تلفظی که به سمت سادهسازی رفته است، نگارش «خواهر» با املای خاص خود همچنان به ریشههای تاریخی زبان فارسی احترام میگذارد.
