به گزارش خبرگزاری همشهری، قحطی عامی 1288 هجری قمری که در زمان سلطنت ناصرالدینشاه قاجار رخ داد، تبعات و خسارات فراوانی بر جا گذاشت. عبدالله مستوفی در اثر خود “شرح زندگانی من” به این موضوع اشاره میکند و از آغاز بارندگی کمتر و افزایش قیمتها در سالهای قبل از قحطی یاد میکند. او تأکید میکند که در زمستان 1287 هیچ بارانی نبارید و منابع غذایی تمام شد.
**حمایت از نیازمندان در پارک لاله**
در این اوضاع بحرانی، برخی افراد به یاری فقرا شتافتند، از جمله میرزا حسین خان سپهسالار، وزیر ناصرالدینشاه و بانی مسجد سپهسالار. سید عبدالله انوار، پژوهشگر تاریخ تهران، میگوید: «قحطی 1288 به علت کمبود راههای ارتباطی و عدم امکان حمل و نقل مواد غذایی تشدید شد. میدان جلالیه که امروز به پارک لاله مشهور است، محل جمعآوری فقرا بود و سپهسالار به آنها کمک میکرد.»
**قحطی دمپختکی**
دوره مظفرالدینشاه نیز به یک قحطی دیگر بحرانی تبدیل شد که انوار به آن اشاره میکند. در این دوران که به “سال دمپختکی” معروف است، وضعیت مالی دولت به شدت دچار اختلال شد. انور توضیح میدهد: «در این سال، افزایش قیمت غلات باعث مشکلات جدی برای مردم شد. اما خیرخواهان با تهیه دمپختک در خیابانها تلاش کردند تا به نیازمندان کمک کنند و تلفات جانی کاهش یافت.»
**تأمین گندم با قیمت بالا**
میرزا حسین خان امینالضرب، یکی از شخصیتهای مؤثر در این دوران، با کشاورزان مازندرانی قراردادی منعقد کرد تا مقادیر زیادی گندم خریداری کند. او با پرداخت هزینه مضاعف، این محموله را سریعاً به تهران رساند و بدین ترتیب جان بسیاری از مردم را نجات داد.
