به گزارش خبرگزاریها، روز چهارشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ در تهران به عنوان یکی از روزهای خونین تاریخ معاصر ثبت شد. این وقایع به دنبال دستگیری امام خمینی آغاز شد و به سرعت به درگیری میان معترضان و نیروهای دولتی تبدیل گردید که به جراحات و تلفات زیادی منجر شد. روزنامه کیهان در تاریخ ۱۶ خرداد گزارشی شامل جزئیات این رویداد را منتشر کرد که به رغم دقت اطلاعات، تنها از منظر رسمی حکومت نگارش شده و صدای معترضان در آن به گوش نمیرسد.
طبق این گزارش، تهران در روزهای تاسوعا و عاشورا حالتی آرام اما پرتنش داشت که روزنامه آن را به آرامش پیش از طوفان تشبیه کرد. روز سهشنبه ۱۴ خرداد، در حالی که مراسم عزاداری برگزار میشد، بخشی از عزاداران از بازار به خیابانهای مرکزی شهر رهسپار شدند. به گفته کیهان، شعارهای این جمعیت به سرعت به سمت مضامین سیاسی گرایش پیدا کرد و این امر منجر به صدور اعلامیهای از سوی شهربانی مبنی بر ممنوعیت تظاهرات شد.
با این وجود، صبح روز چهارشنبه فعالیتهای تجمعی دوباره در بازار و خیابانهای دیگر آغاز شد. گروههای پراکنده به یکدیگر پیوستند و جمعیت بزرگتری به سمت میدان ارک و وزارت کشور حرکت کرد. نخستین درگیری شدید زمانی رخ داد که معترضان به ساختمان وزارت کشور حمله کرده و آنجا را تخریب کردند.
به مرور زمان، دامنه درگیریها به سایر نقاط تهران گسترش یافت. گزارشها از آتش زدن خودروهای پلیس، حمله به ساختمانهای دولتی و تخریب تجهیزات عمومی حکایت داشت. در واکنش، نیروهای پلیس و ارتش به متفرق کردن جمعیت پرداختند و ارتش در نقاط کلیدی مستقر شد. عصر همان روز، تانکها نیز در خیابانها به حرکت درآمدند.
ادامه این درگیریها موجب شد که دولت در عصر همان روز حکومت نظامی را از ساعت ۸ شب در تهران و حومه اعلام کند. کیهان همچنین از انتقال تعداد زیادی مجروح به بیمارستانهای مختلف شهر مانند سینا، پهلوی و لقمانالدوله خبر داد که به دلیل شدت وقایع آن روز پذیرای زخمیها بودند.
