**خروج از NPT؛ تحولی انقلابی یا دام سیاسی؟**
به نقل از خبرآنلاین، نماینده شاهینشهر، حسینعلی حاجیدلیگانی اعلام کرده است که طرح سهفوریتی برای خروج از معاهده عدم گسترش سلاحهای هستهای (NPT) آماده شده و امضای شماری از نمایندگان مجلس را جلب کرده است. علاوه بر این، به تازگی گروهی از نمایندگان در بیانیهای که به امضای میثم ظهوریان، نماینده مشهد رسیده، خواستار خروج ایران از این معاهده شدهاند. روزنامه کیهان نیز با گزارههای صریح خود از این اقدام حمایت کرده است. در عین حال، ائمه جمعه برخی از شهرها از جمله محسن حیدری در اهواز و حسین مظفری در قزوین خواهان تغییر در رویکرد ادامه عضویت ایران در NPT شدهاند. محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، نیز به نقش مخرب آژانس و تأثیر آن بر تصمیمگیریهای ایران در خصوص خروج از NPT اشاره کرده است.
این مواضع ممکن است به عنوان پاسخی انقلابی به تهدیدات دشمن تعبیر شود، اما تحلیل دقیقتر نشان میدهد که این رویکردها میتوانند به نفع دشمنان ایران باشند. بهویژه آمریکا و اسرائیل که به آنچه فضای سیاسی ایران مینامند، دامن میزنند تا از این طریق حکایتهایی در جهت توجیه عملیات نظامی علیه ایران بسازند.
تلآویو در نظر دارد از جملات و مواضع سیاسی ایرانیان به عنوان شواهدی بر نیت ساخت سلاح هستهای از سوی ایران بهرهبرداری کند. در شرایطی که ادعاهای مقامات آمریکایی و اسرائیلی درباره تلاشهای هستهای ایران افزایش یافته، باید به این نکته توجه داشت که این فشارها بخشی از یک برنامه مهندسی برای تحریک واکنشهای ایران است.
**لحظه خروج از NPT**
برخی کارشناسان بر این باورند که خروج از NPT باید به زمانی موکول شود که ایران به تولید و آزمایش سلاح هستهای دست یابد. چرا که هرگونه تصمیم برای خروج پیش از این مرحله، میتواند فرصتهایی را برای دشمن فراهم کند. خروج زودهنگام ممکن است به یک شمارش معکوس برای اقدام نظامی بینجامد و جایگاه ایران را در مسائل بینالمللی تضعیف کند.
**اهدای فرصتی به واشنگتن**
طبق تحلیلها، یکی از مانعهای عمده آمریکا در شورای امنیت، حمایتهای روسیه و چین از ایران بوده است. این دو کشور با استدلال حق ایران برای فعالیتهای هستهای، در مقابل ادعاهای آمریکا ایستادگی کردهاند. با این حال، خروج رسمی ایران از NPT میتواند به تضعیف این حمایتها منجر شود و تصویر سوء از وضعیت ایران به نفع آمریکا و اسرائیل تبدیل کند.
این اقدام نه تنها به تقویت مواضع اسرائیل کمک میکند، بلکه ایران را در مقابله با نظام منع گسترش سلاحهای هستهای با چالشهای جدی مواجه خواهد کرد. در این شرایط، ایران باید تصمیمات خود را با دقت بیشتری اتخاذ کند نه به عنوان یک نمایش قدرت، بلکه به عنوان یک رویکرد استراتژیک و شفاف در عرصه بینالمللی.### کمهزینهتر و مؤثرتر
ایران در ۱۵ ماه گذشته بخش عمدهای از تعهدات پادمانی خود را نادیده گرفته و دسترسی آژانس بینالمللی انرژی اتمی به تأسیسات کلیدی کاهش یافته یا متوقف شده است. اطلاعات مربوط به ذخایر و فعالیتهای هستهای به بازرسان ارائه نشده و نظارت آژانس به شکل قابل توجهی محدود شده است.
ایران بدون اعلام رسمی خروج از توافق، بهطرز مؤثری به اهداف خود دست یافته است. این کشور از پوشش حقوقی عضویت در پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) برخوردار است و همچنان حمایت سیاسی کشورهای روسیه و چین را دارد. هر گونه خروج رسمی میتواند به نابودی این وضعیت خاکستری و کاهش امکانات دیپلماتیک منجر شود.
سوالی که مطرح میشود این است که چرا باید شرایط فعلی که هزینه کمی به همراه دارد را به حالت رسمی و پرهزینه تغییر دهیم؟ این وضعیت ابهامی را ایجاد کرده که محاسبات دشمن را سختتر کرده است.
### از حمله متعارف تا مجوز حمله هستهای
خطر تنها به حمله به تأسیسات هستهای محدود نمیشود؛ ایالات متحده و اسرائیل میتوانند هر اقدام ایران در این زمینه را به ابزار تبلیغاتی تبدیل کرده و زمینه حمله هستهای محدود را فراهم سازند. اگر ایران به عنوان کشوری که از NPT خارج شده و به سمت ساخت سلاح هستهای پیش میرود، معرفی شود، آمریکا میتواند به توجیه حملات به تأسیسات هستهای این کشور بپردازد.
در حالی که خروج از NPT بهطور قانونی مجوزی برای حمله هستهای نیست، اما قدرتهای بزرگ برای هر تجاوزی معمولاً روایت مشروعیتی میسازند. ایران باید مواظب باشد تا در دام این روایتها گرفتار نشود.
بازدارندگی به راحتی برقرار نمیشود و گاهی سکوت و ابهام به مراتب مؤثرتر از تهدیدهای آشکار هستند. اظهارات زودهنگام در مورد سلاح هستهای میتواند دشمن را به واکنشهای پیشدستانه وادارد.
امروز، ایالات متحده و اسرائیل تلاش میکنند تا ایران را به خروج از وضعیت خاکستری وادار کنند و بدین ترتیب، حمایتهای بینالمللی خود را نیز از دست بدهد. متأسفانه، برخی افراد در داخل کشور با بیان جملاتی که به نفع جنگ روانی علیه ایران است، به این برنامهها دامن میزنند. زمان خروج باید هنگامی باشد که توان تولید سلاح هستهای وجود داشته باشد و نه زمانی که دشمن هنوز فرصت حمله پیشدستانه دارد.
