به گزارش خبرگزاریها، تحقیقها حاکی از آن است که حدود ۲۰ درصد از بزرگسالان بهطور مداوم یا منظم دچار اهمالکاری میشوند. این نوع رفتار تنها به عملکرد تحصیلی یا شغلی آسیب نمیزند بلکه میتواند منجر به افزایش استرس، اختلالات خواب و به طور کلی وضعیت نامناسبتر سلامت روان گردد.
**دلایل عقبانداختن کارها**
براساس توضیحات علمی، اهمالکاری بیش از آنکه موضوعی مرتبط با مدیریت زمان باشد، به مدیریت احساسات مربوط میشود. انجام کارهایی که دشواری، ابهام یا اهمیت بالایی دارند، ممکن است احساساتی چون اضطراب، خستگی و ترس از شکست را به دنبال داشته باشد. به این دلیل، به تعویق انداختن این کارها راهی موقتی برای فرار از این احساسات ناخوشایند به نظر میرسد.
کمالگرایی نیز میتواند در این زمینه نقش بازی کند. هنگامی که فرد به این نتیجه میرسد که باید کاری را بصورت بینقص انجام دهد، شروع آن برایش دشوارتر میشود. مشکل اینجاست که آسودگی ناشی از عقب انداختن کارها معمولاً کوتاهمدت است و نزدیک شدن به موعد مقرر، استرس بیشتری به همراه میآورد.
**راهبردهای کاهش اهمالکاری**
یکی از روشها برای کاهش اهمالکاری، تقسیم کار به بخشهای کوچکتر است. به جای اینکه به خود بگویید «باید کل گزارش را بنویسم»، میتوان هدف اولیه را باز کردن فایل و نوشتن چند خط تعیین کرد. این روش، موانع روانی در ابتدای کار را کاهش میدهد.
همچنین کاهش عوامل حواسپرتی، تعیین اهداف مشخص و قابل دستیابی و ایجاد فضایی مناسب برای آغاز کار اثرگذار است. به جای انتظار برای انگیزه، بهتر است بر روی شروع کار تمرکز کنیم؛ چراکه انگیزه گاهی فقط پس از آغاز فعالیت شکل میگیرد.
در نهایت، مواجهه با اهمالکاری تنها به معنای برنامهریزی بهتر نیست. شناخت احساساتی که فرد سعی دارد با به تعویق انداختن کار از آنها فرار کند، میتواند نخستین گام برای شکستن این چرخه باشد.
منبع: The Conversation
مترجم: الهه جعفرزاده
