**روز جهانی توالت؛ نگاهی به نیازهای انسانی در تهران**
۱۹ نوامبر به عنوان روز جهانی توالت، فرصتی برای بررسی یکی از بنیادیترین نیازهای انسانی به شمار میرود که در فرآیند توسعه شهری اغلب نادیده گرفته میشود. شعار امسال این روز تحت عنوان «ما همیشه به توالت نیاز خواهیم داشت» همواره یادآور اهمیت بهداشت و کرامت انسانی از طریق دسترسی به این امکانات اولیه است.
در تهران، با جمعیتی نزدیک به ۹ میلیون نفر که در روز به حدود ۳ میلیون نفر مهاجر نیز اضافه میشود، به رغم نامگذاریاش به عنوان «الگوی شهرهای جهان اسلام»، کمبود توالتهای عمومی به یکی از معضلات عمده تبدیل شده است.
شهروندان و مسافران از جمله مسافران مترو، رانندگان تاکسی و پیکهای موتوری، هر روز با واقعیت سختافزاری مواجه هستند: فقدان مکانی برای پاسخگویی به نیازهای طبیعیشان. این وضعیت نه تنها به نارضایتی و سرکوب نیازهای انسانی میانجامد، بلکه عزت نفس آنان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
این کمبود فراتر از یک مسئله رفاهی است و بهداشت عمومی، سلامت روانی و وجهه بینالمللی تهران را نیز به چالش میکشد. چگونه ممکن است شهری به عنوان «الگو» معرفی شود که حتی زیرساختهای ابتدایی زندگی شهری را ندارد؟ چگونه میتوان از «شهر اسلامی» صحبت کرد در حالی که کرامت انسانها در شرایطی ساده فراموش میشود؟
توالت عمومی نه تنها یک تجمل، بلکه یک نیاز حیاتی است. در عصر حاضر که بشر با چالشهای اقلیمی و اجتماعی مواجه است، نادیده گرفتن چنین نیازهایی نشانهای از ضعف مدیریت و بیتوجهی اجتماعی است.
تهران باید به مکانی تبدیل شود که شهروندان و بازدیدکنندگان بتوانند با احترام و آسودگی به نیازهای طبیعی خود پاسخ دهند. این موضوع باید توجه همه ما و به خصوص مدیران شهری را جلب کند؛ زیرا کرامت انسانی از همین جزئیات آغاز میشود.
