**گزارش خبرگزاری: ظهور پدیده «waithood» و چالشهای نسل جوان**
به نقل از روزنامه «اعتماد»، جامعهشناسان به پدیدهای به نام «waithood» اشاره میکنند که به وضعیت جوانانی میپردازد که علیرغم تحصیلات و شایستگیهای خود، در انتظار تحقق آرزوهای زندگی هستند. این جوانان در جستجوی شغل، ازدواج، استقلال و آیندهای بهتر به نوعی در چرخهای بیپایان گرفتار آمدهاند.
عوامل اقتصادی نظیر بیکاری، تورم و فقر نقش مهمی در بروز خشم این جوانان ایفا کرده است. اما در واقع، این مشکلات عمیقتر از بحرانهای مالیاند. جوانان ایرانی که هر روز بیشتر ناتوانی اقتصادی خانوادههای خود را حس میکنند، به شدت عصبانیاند. آنها احساس میکنند که صدایشان شنیده نمیشود.
فوکویاما به این نکته اشاره میکند که انسانها به رسمیت شناخته شدن را نیاز دارند و وقتی جوانان احساس کنند که کرامتشان زیر پا گذاشته شده، ممکن است پیامدهای جدی بهدنبال داشته باشد. در چنین فضایی، منطق اصلاحطلبی جای خود را به واکنشهای فوری میدهد و نمونههای این وضعیت را میتوان در اعتراضات دیماه مشاهده کرد.
تحلیلها نشان میدهند بسیاری از جوانان به جای دیدن نظام سیاسی به عنوان یک رقیب، آن را عامل اصلی دشواریهای زندگی خود میدانند. عدم وجود کانالهای موثر برای مشارکت و اصلاح موجب کاهش امید به بهبود اوضاع شده است و در شرایطی که فرصتهای رسمی برای گفتگو وجود ندارد، حس نارضایتی به صورت اعتراضات اجتماعی بروز مییابد.
علاوه بر این، شکاف زبانی میان نسلها یکی دیگر از عوامل خشم جوانان است. نسل جدید با دنیای دیجیتال و ارتباطات مستقیم درگیر است، اما پاسخهای غیرشفاف و پیچیده به مسائل روز آنها را دچار احساس بیگانگی میکند. جوانان امروزی به دنبال شفافیت، اطلاعات دقیق و برنامههای عملی هستند و فاصله بین زبان رسمی و زبان تجربی آنها موجبات بیاعتمادی را فراهم میآورد.
بسیاری از این جوانان به دنبال زندگی عادی هستند و نیاز به شغل، امنیت و احترام دارند. وقتی این حداقلها در دسترس نیست، برخی به راهحلهای غیرمعمول فکر میکنند. این رویکرد میتواند خطرناک باشد، اما بدون درک ریشههای این احساسات نمیتوان از شدت این مشکلات کاست.
اجتماع بدون امید، نمیتواند از واکنشهای جوانان شگفتزده شود. برای کاهش خشم جوانان در کوتاهمدت، نیاز به تغییر در رویکرد گفتگو، پذیرش اشتباهات، همدردی با آسیبدیدگان و به رسمیت شناختن نظرات جوانان وجود دارد. در صورت عدم تغییر در روایتها و توجه به دیدگاههای جوانان، خطر انزوا برای این قشر افزایش خواهد یافت.
جوانان خشمگین، بخشی از جامعه ایران هستند و نه دشمن آن. این شرایط ناشی از وجود مشکلاتی است که امید و کرامت را تضعیف کرده است. همچنان فرصتی برای بازسازی اعتماد وجود دارد، اما این فرصت محدود است. اگر امید زنده نشود و جوانان احساس نکنند که میتوانند در این سرزمین آیندهای بسازند، خشم آنان به شکلهای نامطلوبی بروز خواهد کرد که دیگر کنترلپذیر نخواهد بود.
