به گزارش خبرگزاری ایسنا، ریزش مو در آقایان بیشتر به دلایل ارثی یا هورمونی منتهی میشود و رایجترین نوع آن، «ریزش موی آندروژنیک» نام دارد. این نوع ریزش معمولاً از نواحی کناری شقیقهها و مرکز سر آغاز میشود، به گونهای که موها به تدریج نازکتر شده و تراکم آنها کاهش مییابد. در این حالت، ناحیه جلوی سر کمپشت یا خالی میشود، در حالی که موهای قسمت پشتی سر معمولاً حفظ میشود. این روند معمولاً از سن ۳۰ سالگی به وضوح بیشتر میشود، هرچند که در برخی افراد ممکن است از دوران نوجوانی آغاز گردد و شدت آن به عوامل ژنتیکی مرتبط باشد.
علاوه بر عوامل ارثی، برخی مشکلات مانند اختلالات تیروئیدی، کمبود ویتامینها، کمخونی و حتی جراحیها میتوانند منجر به ریزش موی نوع «تلوژن» شوند. این نوع ریزش به صورت عمومی و سراسری اتفاق میافتد و بر خلاف ریزش آندروژنیک، در صورت شناسایی و درمان علتهای زمینهای، قابل بازگشت است.
برای کنترل ریزش موی ژنتیکی، داروهای موضعی و خوراکی میتوانند به کاهش روند ریزش و افزایش رشد مو کمک کنند. همچنین روشهایی نظیر مزوتراپی و PRP در برخی موارد تاثیرگذار خواهند بود. بهطور طبیعی، ریزش روزانه تا ۱۰۰ تار مو به عنوان امری عادی تلقی میشود و در صورت بروز ریزش بیشتر، لازم است تا تحت بررسی پزشکی قرار گیرد.
