به گزارش خبرآنلاین و به نقل از ایسنا، تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) اخیراً تصویر بسیار جذابی از «سحابی مارپیچ» (Helix Nebula) منتشر کرده است.
این سحابی که به نامهای «پیچهای» یا «چشم خدا» نیز شناخته میشود، با نام علمی NGC 7293، یک سحابی سیارهای در صورت فلکی دلو است که در سال ۱۸۲۴ توسط کارل لودیگ هاردینگ کشف شد. سحابی مارپیچ به عنوان یکی از نزدیکترین و درخشانترین سحابیهای حلقوی به شمار میرود.
با فاصلهای حدود ۶۵۵ سال نوری از زمین، این سحابی یکی از نزدیکترین نمونهها به ما است و با بزرگنمایی، دلیل نامگذاری «چشم خدا» آن به وضوح قابل مشاهده است. تصویری که در سال ۲۰۰۴ توسط تلسکوپ هابل تهیه شده، این واقعیت را بهتر نشان میدهد.
در سحابی مارپیچ، شاهد نمایشی از مرگ یک ستاره هستیم که زمینه را برای تشکیل ستارههای جدید فراهم میکند. ستاره در حال مرگ لایههای بیرونی خود را به بیرون پرتاب میکند و با خنک شدن گاز و غبار ناشی از آن، مواد خامی برای تشکیل ستارههای جدید و احتمالی منظومههای سیارهای فراهم میشود.
تصویر جدید حاصل از «دوربین نزدیک به فروسرخ» (NIRCam) تلسکوپ جیمز وب، نمایی بسیار نزدیکتر و با کیفیت بالاتری از این سحابی ارائه میدهد.
ستونهایی که در تصویر مشاهده میشود، به نام «گرههای دنبالهدار» شناخته میشوند و این تصویر، بهترین نمایی است که تاکنون از آنها ثبت شده است.
آژانس فضایی اروپا در بیانیهای اعلام کرد که در این سحابی، بادهای گرم از ستاره در حال مرگ به ساختارهای سردتر گاز و غباری که در مراحل اولیه حیات خود به بیرون پرتاب شدهاند، برخورد میکنند.
رنگهای متفاوت گرهها حاوی اطلاعاتی درباره دما و شیمی آنهاست. رنگهای آبی نشاندهنده داغترین گازها هستند که تحت تأثیر نور فرابنفش قرار گرفتهاند. مناطق زرد، جایی که اتمهای هیدروژن تشکیل میشوند، از هسته سحابی دورتر و بنابراین سردترند. در حالی که نواحی نارنجی مایل به قرمز، سردترین مواد را نمایش میدهند که در آنها گاز رقیق شده و غبار شروع به شکلگیری میکند.
از این منظر، سحابی مارپیچ به عنوان یک نمایش ظریف از چرخه زندگی ستارهها و پیدایش جهانهای جدید دیده میشود.
