**روغنهای گیاهی و هگزان؛ واقعیتهایی که باید بدانیم**
به گزارش خبرآنلاین و به نقل از فارس، وجود هگزان در روغنهای خوراکی گیاهی یکی از باورهای نادرست است که در میان برخی افراد رواج یافته و موجب نگرانیهای غیرضروری شده است.
هگزان که یک حلال آلی فرّار صنعتی محسوب میشود، سالهاست در فرایند استخراج روغنهای گیاهی مورد استفاده قرار میگیرد. این روش بهدلیل بهینه بودن در بازدهی و کنترلپذیری، به عنوان یک شیوه استاندارد در صنعت شناخته میشود.
در مراحل تولید، هگزان به کمک فرایندهای خاصی همچون Desolventizing و Deodorization از روغنها خارج شده و بازیافت میشود. با توجه به نقطه جوش پایین این حلال، باقیماندن آن در روغن به لحاظ فنی ممکن نیست.
استانداردهای بینالمللی از قبیل EFSA و FDA مقدار مجاز باقیمانده هگزان در روغنهای گیاهی را کمتر از یک میلیگرم در هر کیلوگرم تعیین کردهاند. این مقدار بهمراتب پایینتر از سطوحی است که ممکن است اثرات سمی را ایجاد کند. بنابراین، در رژیم غذایی روزانه حتی در بدبینانهترین سناریو، دوز دریافتی به سطح خطرناک نخواهد رسید.
حمید خسروی، متخصص علوم و صنایع غذایی، تصریح کرد که در بسیاری از روغنهای بازار، باقیمانده هگزان بهطور کامل وجود ندارد و در صورت ورود آن به بدن، قابلیت تجمع نخواهد داشت.
در آزمایشهای صنعتی نشان داده شده که در بیشتر روغنهای استاندارد، مقدار هگزان قابل اندازهگیری نیست یا به مراتب کمتر از حد مجاز است. دلیل این امر این است که باقیماندن هگزان میتواند به کاهش کیفیت و ایجاد بوی نامطبوع در روغن منجر شود و تولیدکنندگان معتبر ریسک چنین مواردی را نمیپذیرند.
تستهای خانگی برای تشخیص هگزان وجود ندارد و تنها آزمایشگاههای تخصصی قادر به انجام این کار هستند. همچنین، بو یا طعم روغن معیار دقیقی برای شناسایی هگزان نیست.
نتیجهگیری علمی نشان میدهد که هگزان بهعنوان «سم پنهان» شناخته نمیشود، بلکه از آن به عنوان ابزاری صنعتی دارای کنترل و ایمنی یاد میشود. نگرانیهای واقعیتر در مصرف روغنها مرتبط با اکسیداسیون، سرخکردن مکرر و عدم تعادل در مصرف چربیهاست.
این گزارش با هدف روشنسازی مسائل موجود در خصوص روغنهای خوراکی و هگزان ارائه شده است.
