به گزارش خبرگزاریها، IPv6 به عنوان نسخه نوین پروتکل اینترنت طراحی شده تا کمبود آدرسهای IPv4 را جبران کند و کارایی شبکه را افزایش دهد. امروزه بخش عمدهای از ترافیک اینترنت در سطح جهانی بر پایه این پروتکل منتقل میشود. با این حال، وضعیت اجرای آن در ایران همچنان ناپایدار و وابسته به شرایط خاص شبکه است.
در زمانهای مختلف که اختلال اینترنت در کشور رخ میدهد، کاهش شدید و یا حذف مسیرهای IPv6 از جداول مسیریابی جهانی (BGP) یکی از نشانههای بارز این مشکلات است. این امر موجب کاهش ناگهانی سهم ترافیک IPv6 در ایران شده و کاربران عملاً با مشکل عدم دسترسی پایدار به این پروتکل مواجه هستند.
تحقیقات نشان میدهد که قطع یا محدودسازی IPv6 غالباً به صورت ساختاری و در سطح شبکههای بالادستی رخ داده است. حتی پس از بازگشت نسبی اینترنت، IPv6 به شرایط قبلی خود بازنگشته و IPv4 هنوز به عنوان مسیر اصلی تبادل داده باقی مانده است.
کارشناسان دلایل مختلفی برای این وضعیت بیان میکنند؛ از جمله ترجیح مدیریتی IPv4 به دلیل وجود ابزارهای کنترلی، پیچیدگیهای فنی در پیادهسازی پایدار IPv6، و نبود سیاست مشخص برای توسعه آن در بین اپراتورها. همچنین به چالشهای مدیریت ترافیک در IPv6 نسبت به IPv4 نیز اشاره شده که احتیاط در بازگرداندن این پروتکل را توجیه میکند.
در سطح کاربران نهایی، این موضوع به صورت قطع ارتباط برخی سرویسها و ناپایداری ارتباطات مشاهده میشود و به خصوص برای خدمات جدید و بر مبنای زیرساختهای مدرن اینترنت مشکلاتی به وجود میآورد.
به طور کلی، عدم اتصال پایدار IPv6 در ایران موضوعی فراتر از یک مشکل فنی به نظر میرسد و ناشی از چالشهای زیرساختی، مدیریتی و سیاستگذاری است. تا زمانی که رویکرد مشخصی برای توسعه و مدیریت IPv6 اتخاذ نشود، این پروتکل در ایران به طور حاشیهای باقی خواهد ماند و فاصله کشور با استانداردهای جهانی اینترنت افزایش خواهد یافت.
