مطالعهای که به رهبری محققان چینی انجام شده و در ژانویه ۲۰۲۶ در نشریه NeuroImage: Clinical منتشر شد، نشان میدهد که وراثت عاملی مهم در اهمالکاری است. این تحقیق با بررسی اسکنهای MRI و نظرسنجیهای ۷۱ جفت دوقلوی نوجوان طی ۸ سال، ۴۷ درصد وراثتپذیری در اهمالکاری دوقلوهای تکتخمکی را به تغییرات در مدار پاداش مغز نسبت میدهد.
به نقل از دیلیمیل، این پژوهش اختلالات در مسیرهای دوپامین و سروتونین را به عنوان عوامل ژنتیکی کلیدی در کاهش انگیزه شغلی شناسایی کرده و توضیح میدهد که چرا این رفتار اغلب در خانوادهها مشاهده میشود. در این راستا، باوجود اینکه ژنتیک سهم قابل توجهی در این موضوع دارد، توصیههایی مانند تقسیم وظایف به مراحل کوتاه و استفاده از تایمرها میتواند به مقابله با این تمایلات ارثی کمک کند.
دکتر آن-لور لو کانف، متخصص علوم اعصاب به ان بی سی گفت: “برای بسیاری از افراد، اهمالکاری با احساسات منفی همراه است. ما معمولاً آن را با تنبلی و ضعف اراده مرتبط میدانیم و بنابراین وقتی کارها را به تعویق میاندازیم، خود را سرزنش میکنیم.” او اضافه میکند که باید به جای سرزنش خود، به سیگنالهایی که مغز ارسال میکند توجه کنیم و به ریشههای این عادتها کنجکاو باشیم.
به گفته لو کانف، رویکرد بهتری برای مقابله با اهمالکاری این است که نسبت به آن کنجکاو باشیم.
