به گزارش منابع خبری، موزه اتواشتات در کنار کارخانه فولکسواگن، نه تنها بهعنوان یک نمایشگاه خودرو بلکه بهعنوان نمادی از آرزوهای نامحدود این گروه صنعتی شناخته میشود. بسیاری از پروژههایی که در دوران مدیریت فردیناند پیِش آغاز شدند، هرگز به تولید انبوه نرسیدند. اما نمونههای منحصر بهفرد وجود دارند که تأکیدی بر تحولات مهندسی به شمار میروند. یکی از محصولات خاص این گروه، خودروی **بوگاتی گالیبیه** است که با موتور W16 شناختهشده ویرون، اما در طراحی متفاوتی ارائه شده است.
**معرفی بوگاتی گالیبیه**
گالیبیه در سال ۲۰۰۹ برای نخستین بار رونمایی شد. این پروژه بر مبنای شاسی بنتلی آرناژ شکل گرفته اما هیچ شباهتی به آن نداشت. بدنه، کابین و بهویژه پیشرانه، هویت مستقل و خاص خود را داشتند.
در حالی که آرناژ به موتورهای V8 مجهز بود، گالیبیه با دو برابر کردن تعداد سیلندرها، به یک موتور ۸ لیتری W16 مجهز شد. برخلاف ویرون که از چهار توربوشارژر بهره میبرد، در گالیبیه دو سوپرشارژر وظیفه تأمین هوای فشرده را بر عهده داشتند. همچنین، امکان استفاده از سوخت اتانول نیز برای این خودرو پیشبینی شده بود که نشاندهنده نگاه هوشمندانه مهندسان به آینده بود.
**قدرت باورنکردنی**
یکی از نکات برجسته گالیبیه، محل قرارگیری موتور بود که در بخش جلو نصب شده و طراحی کاپوت بهگونهای بود که بهصورت نمایشی از دو سمت باز میشد. قدرت خروجی این موتور حدود ۱۰۰۰ اسب بخار برآورد شده که برای یک خودروی گرندتورر لوکس عددی قابل توجه بهشمار میآید. بوگاتی انتخاب سوپرشارژر را به دلیل بهبود پاسخدهی در دورهای پایین انجام داد تا تجربه رانندگی نرمتر و قابلکنترلتری فراهم کند. هرچند وزن دقیق اعلام نشد، اما با توجه به ابعاد و امکانات، مشخص است که گالیبیه سنگینتر از ویرون ۱۶.۴ بوده است.
**طراحی منحصر بهفرد**
گالیبیه با گذشت زمان هنوز هم طراحی تازه و چشمگیری دارد. این خودرو بهعنوان یک لیفتبک بیشتر از یک سدان شناخته میشود، زیرا درِ عقب به همراه شیشه باز میشود و دسترسی به فضای بار را آسانتر میکند. در همان سال، پورشه پانامرا نیز به بازار عرضه شد، اما گالیبیه در نظر داشت مفهوم لوکسگرایی و قدرت را به سطح جدیدی ارتقا بخشد.
**کابين مجلل و پیشرفته**
ویدیوهای جدیدی که از این خودرو منتشر شده، فضای داخلی آن را بهخوبی نشان میدهند. کابین با بهترین چرمها و حجم بالایی از چوب صیقلی تنظیم شده است که حس لوکسی را القا میکند. برخلاف ویرون، گالیبیه به فناوریهای دیجیتال مجهز بود و دارای یک کیلومترشمار دیجیتال و نمایشگر لمسی در کنسول مرکزی بود. همچنین، نمایشگری در عقب با فشردن یک دکمه به سمت سرنشینان میچرخید.
این خودرو بهصورت چهار نفره طراحی شده و دو صندلی مستقل در عقب فضای راحتی و اشرافی را فراهم میکند.
**ویژگی منحصربهفرد**
از میان تمام امکانات و تجملات، یکی از جذابترین ویژگیهای گالیبیه یک ساعت مکانیکی ۱۰۰ هزار دلاری بود که قابلیت جدا شدن از داشبورد را داشت و میتوانست بهعنوان یک ساعت مچی مورد استفاده قرار گیرد. این ویژگیها نشاندهنده تلاش بوگاتی برای نزدیکتر کردن هنر به صنعت خودروسازی است.
دلایل عدم تولید گالیبیه
گالیبیه به عنوان یک پروژه برای بررسی واکنش بازار به معرفی شد؛ اما بوگاتی در نهایت تصمیم به عدم تولید آن گرفت. مدیران این برند نگران بودند که انتشار یک سدان لوکس ممکن است هویت بوگاتی را که با مدل ویرون شناخته شده، تحت تأثیر قرار دهد.
فروش ۴۵۰ دستگاه ویرون به مدت تقریباً یک دهه طول کشید، بنابراین معرفی یک مدل جدید و متفاوت در آن زمان میتوانست ریسک قابل توجهی باشد. در این راستا، بوگاتی به سمت توسعه مدل شیرون پیش رفت و گالیبیه به یک رؤیا تبدیل شد.
امکان بازگشت میراث گالیبیه
با وجود اینکه گالیبیه هرگز به خیابانها نرسید، اما ایده یک بوگاتی چهاردر با پیشرانه قدرتمند هنوز هم جذابیت دارد. مدل توربیون که با موتور V۱۶ معرفی شده، هماکنون در حال پیشفروش است و آینده برند امیدوارکننده به نظر میرسد.
احتمال دارد در سالهای آینده، با توجه به موفقیت مدلهای جدید، مدیران بوگاتی دوباره به تولید یک سدان فوقلوکس فکر کنند. در صورت تحقق این امر، روح گالیبیه میتواند در قالبی مدرنتر بازآفرینی شود؛ خودرویی که ترکیبی از شکوه، قدرت و نوآوری مهندسی باشد.
منبع: motor۱
۵۸۳۲۲
