با وجود راهاندازی بیش از ۱۰ هزار ماهواره از جمله استارلینک و وانوب، هنوز ۲.۲ میلیارد نفر در سطح جهانی از اینترنت باکیفیت بیبهرهاند. مشکلات اصلی این امر شامل کاهش سرعت در مناطق شلوغ، هزینههای بالای نگهداری ماهوارهها در مدار و قیمتهای بالای اشتراک در کشورهای در حال توسعه است. به تازگی، راهکار جدیدی در ارتفاع میان زمین و فضا (بین ۱۸ تا ۲۵ کیلومتر) ارائه شده است که به ایستگاههای پلتفرم هوایی (HAPS) معروف است و شامل بالنها، کشتیهای هوایی و پهپادهای خورشیدی میشود.
ایستگاههای HAPS به دلایل زیر در این زمینه برتری دارند:
– **فاصله نزدیک**: این پلتفرمها در ۲۰ کیلومتری زمین مستقر هستند و به همین دلیل تأخیر کمتری دارند و سرعت بیشتری ارائه میدهند.
– **هزینه پایین**: گزارشها نشان میدهند که تنها ۹ پهپاد از این نوع میتوانند کل کشور اسکاتلند را پوشش دهند و هزینه اشتراک برای هر کاربر تنها حدود ۸۰ سنت در ماه خواهد بود، در حالی که هزینه استارلینک بسیار بیشتر است.
– **دوام بالا**: این پهپادها با استفاده از پنلهای خورشیدی فعالیت میکنند و میتوانند برای ماهها بدون نیاز به سوختگیری در یک مکان ثابت باقی بمانند.
پس از ناکامی پروژه «لوون» گوگل در گذشته، شرکتهای جدید با فناوریهای پیشرفتهتری به این عرصه وارد شدهاند، از جمله:
– **استارتآپ Sceye**: با کشتی هوایی ۶۵ متری که از هلیوم و انرژی خورشیدی استفاده میکند.
– **Aalto (زیرمجموعه ایرباس)**: با پهپاد زفیر که رکورد ۶۷ روز پرواز مداوم را به ثبت رسانده است.
– **World Mobile**: با پهپادهای هیدروژنی که سرعتی برابر با ۲۰۰ مگابیت در ثانیه ارائه میدهند.
چالش اصلی در مسیر این اینترنت ارزان و دسترسپذیر، نیاز به هماهنگی با سازمانهای هواپیمایی و مدیریت فضای فرکانسی است. در صورت رفع این موانع قانونی، آسمان بالای ما به زودی به بزرگترین و اقتصادیترین شبکه توزیع اینترنت تاریخ تبدیل خواهد شد.
