به گزارش خبرگزاریها، گروهی از محققان اعلام کردند که اجرام شناسایی شده بهعنوان «نقاط قرمز کوچک» در تصاویر تلسکوپ فضایی «جیمز وب»، در واقع سیاهچالههای کلانجرم جوانی هستند که به علت ابرهای ضخیم گاز، پنهان ماندهاند.
این تحقیقات نشان میدهد که اگر اثر گاز اطراف این اجرام در محاسبات لحاظ شود، جرم آنها تقریباً ۱۰۰ برابر کمتر از برآوردهای پیشین خواهد بود.
### رصدهای تلسکوپ «جیمز وب»
در طیفهای فروسرخ این اجرام، خطوط طیفی مرتبط با هیدروژن با هستهای باریک و بالهایی گسترده مشاهده شده است. پیشتر تصور میشد که این پهنای بالها ناشی از حرکت سریع گاز اطراف سیاهچاله است. اما محققان دانشگاه کپنهاگ ثابت کردند که این پهنشدگی ناشی از پراکندگی نور توسط الکترونهای آزاد در گاز اطراف سیاهچاله است.
این به این معناست که نور چندین بار با الکترونها برخورد میکند و این مسئله موجب میشود که خط طیفی پهنتر به نظر برسد.
### دلایل نادرستی برآوردهای قبلی
در تحلیلهای اولیه، تصور شده بود که کل پهنای خط طیفی به حرکت سریع گاز مربوط میشود، و به همین دلیل سرعت بسیار بالایی برای آنها تخمین زده شده بود که در نتیجه جرم این سیاهچالهها به صورت غیرواقعی بزرگ برآورد میشد.
پس از حذف اثر پراکندگی الکترونی، مشخص شد هسته خط طیفی به سیاهچالههایی با جرمی بین ۱۰۰ هزار تا ۱۰ میلیون برابر جرم خورشید تعلق دارد که عددی به مراتب کمتر از برآوردهای قبلی است.
### سیاهچالهها در حین رشد
طبق این مطالعه، این سیاهچالهها احتمالاً نزدیک به «حد ادینگتون» در حال رشدند؛ جایی که فشار تابش نور تولیدی به اندازه نیروی گرانشی گاز در حال سقوط به آن میرسد. در این شرایط، سیاهچاله به سرعت ماده را جذب کرده و نور شدید تولید شده میتواند فرآیند ورود گاز بیشتر را متوقف سازد.
این مرحله از رشد میتواند یکی از مهمترین دورهها در افزایش جرم سیاهچالههای اولیه باشد.
### تصور نادرست درباره ماهیت اجرام
بخش عمدهای از نور مرئی این اجرام از گاز یونیدهشده اطراف سیاهچاله و نه از ستارههای جدید، ساطع میشود. پس از یونش، این گاز با الکترونها ترکیب شده و در خطوط هیدروژن درخشش پیدا میکند.
این پدیده باعث شده که این اجرام در ظاهر شبیه کهکشانهای کوچک و فشرده به نظر برسند.
این پژوهش در مجله معتبر «Nature» منتشر شده و میتواند نگرش دانشمندان به فرآیند رشد سیاهچالههای کلانجرم اولیه را متحول سازد. اگر این مرحله از رشد در جهان اولیه معمول بوده باشد، توضیح اینکه چگونه برخی سیاهچالهها در مدت کوتاهی پس از شکلگیری ستارگان به غولهای کیهانی تبدیل شدهاند، سادهتر خواهد شد.
