**تحقیق جدید درباره حداکثر عمر انسانها و عوامل محدودکننده آن**
به گزارش خبرگزاری زومیت، سال ۱۹۹۷، ژان کالمان به عنوان مسنترین فرد ثبتشده در تاریخ در سن ۱۲۲ سالگی درگذشت. حالا پژوهشگران به بررسی این موضوع پرداختهاند که آیا انسانها قادرند مدت زمان بیشتری از این نیز زندگی کنند. این پژوهشگران با استفاده از مدلسازی ریاضی و بررسی جهشهای سلولی به نتایج جالبی رسیدند و متوجه شدند که اگر برخی از اعضای بدن انسان محدودکننده نباشند، حداکثر عمر ممکن میتواند به مراتب بیشتر از تصور ما باشد.
برای این تحقیقات، محققان مدلی ریاضی طراحی کردند که در آن نرخ مرگومیر را برابر با یک فرد ۳۰ ساله از سوئیس مدنظر قرار دادند. این انتخاب به دلیل سلامت عمومی بالای افراد این کشور و همزمان وجود خطراتی مانند تصادف و بیماری بود.
در این تحقیق، کبد به عنوان عضوی با ظرفیت بالای بازسازی معرفی شد که میتواند از طریق تجدید مداوم سلولی، عملکرد خود را برای سالها حفظ کند. بر اساس مدل نظری ایجاد شده، اگر خطرات مرگ ناشی از پیری وجود نداشته باشد، انسانها ممکن است به طور نظری بتوانند تا بیش از ۲۹ هزار سال زندگی کنند. با این حال، وقتی فرآیند پیری و جهشهای سلولی مدنظر قرار گرفت، مشخص شد که دو عضو کلیدی به شدت بر طول عمر تاثیرگذار هستند.
طبق گزارش آیافال ساینس، این پژوهشگران با بررسی جهشهای سوماتیک و مدلسازی اندامها به تفاوتهای قابل توجهی در بافتهای مختلف پی بردند. اوگنی افیموف، یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد که نورونهای مغز و سلولهای عضلهی قلب به دلیل عدم توانایی در تقسیم و بازسازی، از اصلیترین محدودکنندههای طول عمر هستند. این سلولها با تجمع جهشها به تدریج از کار میافتند و میانگین طول عمر نظری را از ۱۷۵۹ سال به ۱۵۶ سال کاهش میدهند.
پژوهشها نشان میدهند که اگر مغز و قلب شبیه کبد قادر به بازسازی بودند، انسانها ممکن بود بتوانند به هزاران سال زندگی کنند. حداکثر میانگین طول عمر ممکن برای انسانها با توجه به این محدودیتها، ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال برآورد شده و حداکثر عمر مطلق به ۴۷۰ سال میرسد. برای رسیدن به عمر ۱۵۰ ساله، نیاز به راهحلی برای جایگزینی نورونهای فرسوده وجود دارد و پژوهشگران مطرح کردند که سلولدرمانی ممکن است تنها راه عملی برای دستیابی به این هدف باشد.
دیمیتری کریوکوف، یکی دیگر از نویسندگان تحقیق تأکید کرد که با وجود تأثیر قابل توجه جهشهای سوماتیک، دیگر مکانیسمها مانند از دست دادن هموستاز پروتئین و اختلال عملکرد میتوکندری نیز در محدود کردن طول عمر نقش دارند.
این مطالعه همچنین نشان داد که پیری در اندامهای مختلف به صورت یکنواخت پیش نمیرود و از آنجا که مغز و قلب سریعتر از دیگر اندامها تحت تأثیر پیری قرار میگیرند، تمرکز بر این اعضای کلیدی ضروری است.
اگرچه پیشرفتهای زیادی در زمینه افزایش طول عمر صورت گرفته، اما هنوز تا رسیدن به حداکثر عمر ممکن فاصله زیادی باقی مانده و این پژوهش راهکارهای نوینی را برای مطالعه پیرآمدگی و بهبود کیفیت زندگی انسانها ارائه میدهد.
