به گزارش خبرگزاری ایرنا، داستان روز جهانی عکاسی به سال ۱۹۹۱ و هند بازمیگردد. شورای عکاسی بینالمللی هند در این سال تصمیم به برگزاری این روز گرفت.
این تاریخ به طور تصادفی انتخاب نشده است؛ ۱۹ آگوست ۱۸۳۷، روزی است که لوئی داگر، عکاس فرانسوی، نخستین روش موفق در ثبت تصاویر دائمی و کاربرد عکاسی را معرفی کرد. دو سال بعد، در ۹ ژانویه ۱۸۳۹، آکادمی علوم فرانسه به رسمیت شناختن این اختراع را اعلام کرد و ۱۹ آگوست همان سال، دولت فرانسه حقوق این اختراع را خریداری کرد.
نخستین عکس جهان که به ثبت رسیده، اثر نیپس است که در سال ۱۸۲۶ با تکنیکی به نام هلیوگرافی از پنجره اتاقش گرفته شده است.
در کتاب “تاریخ سینما” اثر لو دوکا، به کشف تأثیر نور بر نقره کلرید در سال ۱۷۵۷ اشاره شده که به پیشرفت عکاسی کمک شایانی کرده است. در سال ۱۸۰۲، شوسیه تأثیر هیپوسولفیت دوسود را کشف کرد و ۱۸۲۲ نیپس موفق به تولید نخستین تصویر دائمی شد.
در ایران، به رغم تصور عمومی که ناصرالدین شاه قاجار را به عنوان اولین عکاس معرفی میکنند، ورود عکاسی به کشور به زمان پیش از او برمیگردد. طبق متون، نخستین دوربینها به درخواست محندی شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلستان به دربار وارد شدند. در دسامبر ۱۸۴۲، نیکلای پاولوف، دیپلمات روس، اولین عکسبرداری را در تهران به ثبت رساند.
ملک قاسم میرزا و ژول ریشار نیز از پیشگامان عکاسی به روش داگرئوتیپ در ایران بودند. با این حال، به جز یک عکس از ملک قاسم میرزا، هیچ یک از عکسهای داگرئوتیپ در ایران باقی نمانده است. اولین عکسبرداری بر روی صفحه نقره نیز در سال ۱۲۶۰ هجری قمری در تبریز صورت گرفت.
عکاسی در ایران روند تکاملی خود را ادامه داده و با ورود فناوریهای جدید، از جمله هوش مصنوعی، در مسیر پیشرفت قرار دارد. بر اساس اطلاعات سایت آموزال، برخی از نامآورترین عکاسان ایرانی شامل عباس عطار هستند که زندگی حرفهای خود را به ثبت لحظات اجتماعی و سیاسی اختصاص دادند.در زمینه عکاسی خبری، عباس عطار به عنوان تنها عکاس ایرانی عضو آژانس مگنوم شناخته میشود. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰، تصویری مستند از انقلاب اسلامی ایران به ثبت رساند و بعد از ۱۷ سال دوری، در سال ۱۹۹۷ دوباره به کشور بازگشت. کتاب او با عنوان «خاطرات ایران ۱۹۷۱-۲۰۰۱»، نگاهی بصری به تاریخ معاصر ایران دارد.
کاوه تقوی شیرازی، مشهور به کاوه گلستان، یکی دیگر از عکاسان نامدار ایرانی است که از ایرلند شمالی آغاز به عکاسی جنگ کرد. با شروع انقلاب اسلامی، او به عکاسی از وقایع خیابانی پرداخت و در آن زمان همکاریاش با مجله تایمز آغاز شد. گلستان در سال ۲۰۰۳ در عراق بر اثر یک انفجار جان خود را از دست داد و به عنوان یکی از جسورترین عکاسان تاریخ ایران شناخته میشود.
عباس کیارستمی، کارگردان و عکاس مشهور ایرانی است که عکاسی را از سالهای اولیه پس از انقلاب ۱۹۷۹ آغاز کرد. او معمولاً با دوربین در مراحل قبل از فیلمبرداری عکاسی میکرد و نمایشگاههایی از آثار خود در ایران و خارج از کشور برپا کرد. اما این نمایشگاهها در جامعه عکاسی ایران چندان مورد استقبال قرار نگرفت.
رضا دقتی، عکاس و مدافع حقوق بشر، به خاطر آثارش برای مجله نشنال جئوگرافیک شناخته شده است. او که دانشآموخته معماری است، بیش از سه دهه است که در دنیای عکاسی فعالیت میکند و به عنوان نویسنده ۳۰ کتاب و دریافتکننده جوایز بینالمللی شناخته میشود.
بهمن جلالی نیز به واسطه عکاسی از مسائل اجتماعی و اتفاقات زمان جنگ ایران و عراق شناخته میشود. مجید سعیدی، عکاس بینالمللی، در دو دهه اخیر به عکاسی از خاورمیانه و مسائل انسانی پرداخت و به تصویر کشیدن زندگی روزمره مردم را در اولویت قرار داد.
در نهایت، آلفرد یعقوبزاده، عکاس ایرانی-ارمنی، در سن ۱۹ سالگی از جنگ ایران و عراق عکاسی کرد و سپس با آژانسهای خبری بینالمللی همکاری کرد. آثار اولیه او در دو کتاب و نمایشگاهها به صورت بینالمللی منتشر شده است.
